Vindtocht!

wederom

2009-11-29T10:48:00.002+01:00

wederom wederom kereweerom wederom

lang geleden dat we dit medium nog hebben gebruikt en dus even bij zetten wat we nog zo al doen en meemaken.
we kocht dus grond in wales naast de lammas en bij het terug naar huis komen merkten we hoe graag we onze droom hier in belgie willen neerzetten. de grond naast de lammas is een schiterende plaats maar thuis komen doen we hier belgie.
we merken ook dat we wel degelijk het recht hebben om onze mooiste droom neer te zetten en dat we dat kunnen ook. Dus vinden we opnieuw mogelijkheden om hier in belgie een stuk grond te vinden waar een 100 tal gezinnen kunnen gaan wonen op de manier die anastasia beschrijft. 100 ha waar mensen op kunnen gaan wonen en rondom zich een ruimte van liefde creeëren samen met de platen en dieren.

uitkijken in Belgie

2008-11-20T07:59:00.004+01:00

VErleden jaar reden we nog rond in Frankrijk en nu zijn we al een hele tijd bezig om in Vlaanderen een plaats van liefde te creeëren. Het is fijn om de relatie aan te gaan met het leven. DE bomen die vrucht geven, het onkruid dat eetbaar is, de aarde voelen met mijn handen. Ik ben zo dankbaar voor de boeken van anastasia ik voel het in mijn hart als ik ze lees, ik zie het aan mijn daden dat ze bewuster zijn; ik ben dankbaar voor een nieuwe aarde van Eckhart tolle en zeker de curusus die hij samen met Oprah gaf en die nog steeds op het web te downloaden is. Steeds meer merk ik dat ik wel degelijk een nieuwe aarde kan creeëren niet door tegen te zijn van wat er nu is maar gewoon te ervaren dat ik het leven door mij heen laat stromen elk moment en daardoor het leven voed, anders maak, creeër met dat leven

dank je en welkom jij voorbijganger
ik weet nu jij en ik zijn één
één leven dat op jouw en mijn manier zich uit

liefs
Jan

2008-07-15T12:38:00.003+02:00

Hallo

hier nog even een berichtje!
Ondertussen weer een tijdje verder en met heel wat bezig!
Beelden zeggen soms veel meer dan tekst dus ga gerust eens kijken op

http://picasaweb.google.nl/Line.delaruelle

Liefs
Line

Op hop hop de markt

2008-06-06T21:09:00.007+02:00

Ambachtelijke producten, natuurlijk en met liefde gemaakt.

Hallo wij zijn Jan en Line en samen groeien wij naar een leven in eenvoud en in eenheid met de natuur. Met liefde maken wij allerlei lekkere dranken en voedingwaren, we houden van tuinieren waarbij we graag werken met bio en oergewassen in combinatie met kruiden. Je vindt hier ook creatieve, speelse handwerken zoals 3D-dreamcatchers, juwelen, wolverwerking,...

Al naargelang het seizoen bieden wij producten aan die met liefde en zorg verwerkt zijn. Welkom op onze thuisverkoop te Merchtem.

Wil je graag weten wat er in aanbieding is of heb je gewoon intresse contacteer ons:

Jan.verlende@gmail.com of Line.delaruelle@gmail.com

Tel: 0496/27.61.27

Je kan ons ook volgen op onze weblog: www.vindtocht.blogspot.be. We bouwen ook mee aan de opstart van het ecodorp rivendell: www.rivendellvillage.org

Wij  hergebruik

Dit is onze kar waarmee we naar de markt gaan, momenteel in opbouw.

Volgende keer de kar in volle fleur

No time

2008-05-14T20:53:00.002+02:00

Enkele specialekes

2008-05-14T20:48:00.002+02:00

Oca

apios

yacon

egyptische ajuin

Creatief in de tuin

2008-05-14T20:42:00.003+02:00

Welkom

natuur voorziet werkelijk alles! ZEEPKRUID

2008-05-14T20:26:00.001+02:00

Jan in de bakkelder

2008-05-14T20:16:00.001+02:00

volop bezig in de tuin

2008-05-14T19:56:00.003+02:00

Wauw

2008-03-03T17:06:00.007+01:00

3 februari 2008

Ondertussen weer een weekje voorbij. Ik ga even terug de tijd in; vrijdag spraken we af met Chloë en Dominique, twee jonge mensen die zich ook in de regio willen installeren. Momenteel wonen ze wat op een drietal plaatsen, maar geeneen isecht hun eigen plaats. In foix verblijven ze het meest, waar ze meewerken op een boerderij, momenteel gaan ze ook een paardagen op de boerderij van Odile en Michelle de koeien en geiten melken en de kipjes eten geven enzo omdat de eigenaars een aantal dagen weg zijn. En zelf zijn ze een heel klein huisje aan het bouwen op een stukje terrein dat ze mogen gebruiken, vlakbij een rivier en volledig afgezonderd, je moet ongeveer een half uur stappen om er te geraken. We zijn meegegaan naar hun intiem plaatsje en Jan heeft mee geholpen met een plat vlak te maken in de aarde met de schop voor de constructie van hun cabanne en ik ben heb geholpen met de voorbereidingen van een moestuin. Het is er wel prachtig, met het water dat er stroomt de vogels, mooie bomen en de stralen van de zon. Het is er al drie weken aan één stuk zonnig weer zonder enige regen, wat de aarde enorm aan het uitdrogen is. Toch vloeit er heel veel water door de riviertjes en beekjes, veel meer dan andere jaren.

Daarna rijden we mee naarde boerderij waar van Michelle en Odile। Het is een grote

boerderij waar een groot gezin woont en iemand verblijft met een psychische stroonis en ook is een klein huisje waar ze mensen laten verblijven die zich in de regio willen installeren, en in ruil daarvoor help je mee op de boerderij. Het is er een gezellige boel.

Zaterdag rijden we richting markt saint-girons. Ook in de winter is het een overweldigende markt met een mengeling van hippies, stadsmensen, commerciële standen, vele ambachten, zelfgemaakte produkten en biowaren. En we vullen onze voorraad aan zodat we weer een paar dagen verder geraken.

Daarna rijden we richting massat om een paar mensen terug te zien. Bij Barbara en Patrice was het weer een open en gezellig weerzien! Er was net heel wat familie op bezoek en we mogen mee aanschuiven. Barbara heeft ook het boek van anastasia gekocht, het contact is er meteen en we geven haar een paar cederzaadjes cadeau waar ze enorm blij mee is! Barbara zegt ons dat we Rachelle in de bergen een moeten gaan bezoeken, haar vriend is bezig met studie freinet-onderwijs. Momenteel zijn er heel wat jonge mensen die zich geïnstalleerd hebben in de bergen rond massat en er zijn heel wat kleintjes geboren en op komst… een alternatieve school is daar welkom!

Je kan er niet geraken met de auto dus nemen we de bergwegjes gaan op zoek naar Rachelle, ondertussen komen we Bruno tegen bij zijn zelf gebouwt, prachtig en creatief huisje. Ze hebben net een dochtertje gekregen. We lopen wat verder en dan een stuk stijl omhoog en komen toe bij Rachelle die er tijdelijk verblijft en zorgt voor het paar de ezel en de schaapjes, kipjes,… Zij is een engelse en heeft samen met haar vriende een terrein wat verder gekocht. Het begint al snel donker te worden en wachten op het maanlicht om terug te keren door de bergen. Ze nodigt ons uit binnen in het kleine gezellige huisje, er is geen electriciteit, wel veel kaarsen en een olielamp. Het is een gezellige avond en babbelen veel. De maan verstopt zich achter de wolken waardoor het een donkere nacht is, we mogen de nacht hier doorbrengen. De matras van de zetel op de grond en het bed is gemaakt. Het is prachtig om te mogen ervaren wat het is om te leven volledig afgezonderd en eenvoudig. Zo is bvgeen badkamer, toilet is buiten, er is wel een aanrecht met kraan waar water van de bron doorstroomt.

Sanderdaags keren we terug naar mobi en rijden we naar de andere kant van de berg om andere mensen te ontmoeten.

Daar zoeken we Pierre op, die nog la baychenet heeft geleefd en nu in de bergen woont. Deze plaats in de bergen is voor mij de meest vrije plaats die ik ooit al ben tegengekomen. Mensen leven hier bijna volledig zelfvoorzienend, ze bouwen allemaal hun huisjes zelf op een heel eenvoudige en creatieve manier. Zo zie je ronde huisjes van hout, huisjes met een vegetatief dak, allerlei materialen door elkaar. Water komt van een bron en electriciteit hebben ze niet of komt van een zonnepanneel। In onze steden hebben mensen 20 à 30 zonnepanelen nodig en zij doen het met eentje. Het is een imens gevoel hoe mensen hier op een heel eigen manier wonen en alles zelf in handen nemen. Sommigen hebben hier grond gekocht anderen mogen huisjes gebruiken van eigenaars die nu elders wonen zonder huur ofzo en soms intalleren mensen zich op gewoon op een plaats waarvan niemand weet wie eventueel de eigenaar zou kunnen zijn. Op deze plaats in de bergen heeft ereigenlijk voordien nooit iemand gewoond. Vroeger lieten de boeren hun dieren hier grazen en maakten hier en daar een onderkomen voor de dieren en in de winter namen ze de dieren mee naar beneden omdat er te koud was en teveel sneeuw lag. Door de klimaatsverandering zijn de winters minder streng en deze gebieden bewoonbaar. Dikwijls zijn stukken eigendom verdeelt onder enorm veel erfgenamen, waardoor men er niet meer naar omkijkt.

Het is oogopenend om te zien hoe zelfstandig de mensen hier leven solidariteit en respect heerst onderling. Tijd en leven krijgt hier een heel andere dimensie, er wordt hier met veel minder geld geleefd en veel meer met natuur en eigen kracht en energie.

Donderdag rijden we terug richting laborie naar marc met de geitjes en savonds komen Jeannie en Stefaan toe. We hadden Jeannie net voor de tocht leren kennen via internet ivm eartships en alternaitef wonen.

Vrijdagochtend ben ik vroeg opgestaan om het hele terrein van ‘la baychenet’ helemaal alleen en volledig op te nemen.

Er overkwam me een heerlijk gevoel dat ik in alle vrijheid en met een open hart hier zou kunnen leven!

De natuur is prachtig, je zit er wat geïsolleerd, een prachtig zicht op de bergen en aan de andere kant is het toch gemakkelijk bereikbaar...

Wat betekent het content te zijn????? Wanneer is ne mens content en waarom? Rationeel, emotioneel, intuitief,...?

Voor mij zou het een belangrijk startpunt kunnen betekenen, wat niet zegt dat dit ideaal en alles is wat je 'wil'. Maar dit terrein wil bevrijdt worden en er is veeel te geven, we maken er een harmonie van en startpunt en de toekomst kan nog andere terreinen en mogelijkheden geven en daarvoor open blijven staan en zo kunnen er verschillende groepen ontstaan...

Enfin, voor mij gaat het nog steeds over 'la ferme de baychenet'...

Volgens mij kan ik daar al met een groep beginnen... er zijn hier ook mensen geïnteresseerd!

Graag wil ik daar echt eens over doorpraten!

Het terrein heeft alles wat we een visionboard hadden voorgesteld:

ongeveer 40 ha

prachtige vallei met prachtige natuur

min 150000 euro

verschillende waterbronnnen

een aantal gebouwen waarvan één groot en een kleiner dat direct bewoonbaar is en electriciteit en water heeft

goed bereikbaar

grote zuiderhelling

omgeving is prachtig en mensen ronddom hebben zich hier al reeds vrij autonoom geïnstalleerd

Wat ‘willen’ we nog meer?

Ik keer met een vredevol gevoel terug, ook al zal het niet doorgaan, het is voor duidelijk dat dit terrein in de regio het enige is waar ik wil starten.

Daarna helpen we Mireille en Dorinne om paardjes wat verder in de weide te zetten. Dorinne woont ook in Laborie en richt paarden af.

In de namiddag nodigt marconsmee uit om te picknicken ten voordele van amnesty international. We gaan allemaal mee en blijkt dat dit doorgaat op de boerderij van michelle en Odille en we komen daar bekende gezichten tegen. Er worden fotos gemaakt om op sturen naar amensty om op te komen voor een gebied in palestina dat ingepalmd wordt de israëliers.

Zaterdag keren we terug naar de markt en een paar dromenvangers die ik hebt gemaakt mogen op de stand van marc hangen. Nog geen minuut hangen ze op en een mevrouw staat verwonderd van de mooie dromenvanger, hoe creatief en peroonlijk hij wel is. Ik vertel haar dat ze net ophangen en ze voor een eerste keer worden geëtalleerd op de markt. Ze vertrek want ze kwam enkel wat geitenkaas kopen, na een minuut staat ze er terug om hem te kopen. Fantastische toch!

Morgen vertrekken we terug richting België!

Liefs

xxxLinexxx

eerste beeld nieuwe wereld

2008-03-03T17:05:00.000+01:00

zondag 2 maart 2008

Ik zie een wereld voor mij waar wezens elkaar terug zien en in de ogen kijken. Waar het ene wezen de melodie van de ander hoort en samen zingt. Zo samen creëren wat realiteit is.

Een wereld die volstroomt met hemelse klanken die steeds weer mooiere en volledigere beelden maakt samen met onze gezamenlijke vader

Een wereld die overstroomt van dankbaarheid en het enthousiasme om te geven. Wetende dat wat je geeft is wat blijft wat je wilt daar weet je van dat je niet hebt en dus krijg je het nooit.

Ik zie een wereld vol van hemelse kleuren vol gelukt en elkaar zien … echt zien. Deze wereld waar ieder steeds van zegt dat het echt waar is en steeds al geweest. Ik zie een wereld waar alleen dat bestaat.

dankbaarheid

2008-03-03T17:04:00.001+01:00

zaterdag 1 maart 2008

Het is al een paar dagen dat dankbaarheid mij doorstroomt en dat ik merkt dat het niet meer gaat om wat ik wil maar wel wat ik kan geven. Of ik daarbij sterft of niet, dat maakt niet uit, ziekte of wat dan ook maar het gevoel van geven is zo sterk.

Langzaam aan versta ik het zelfs. Dat wat ik geef aan de aarde aan de wezens die ze bevolkt en zeker aan de mensen is de wereld die ik hier en nu maak. Het is niet dat wat ik wil uithalen dat ik maak het is wat ik er in steek. Hoe doorvloeien de volmaakte gevoelens van leven door mij heen en hoe spreken ze van een mooie wereld. Hoe staan deze gevoelens in schril contrast met dat wat ik ooit leerde van geef mij en nog en nog en nog en hoe creeëren ze een andere wereld meteen hier en nu.

Waar ik leerde dat ik moest op passen voor … voor zoveel, voel ik bij het geven dat ik ze niet hoef in te slikken dat ze bestaan maar dat ik ze niet hoef energie te geven.

Beste medebewoners van deze groene levende aarde

Ik schrijf omdat ik dit nu al twee maanden steeds voel als ik wakker wordt. Ik heb deze brief dus al een hondertal keren geschreven en nooit in het echt. Het is een openbrief die ook bedoelt is om te laten lezen aan degene die ons leiden.

Ik kies voor een wereld die ik ken van jongs af aan, de wereld van het kind die zo mooi beschreven is in de boeken van anastasia. Deze boeken hebben geen uitleg nodig geen universiteits gepraat geen analyse ze spreken over zo een volledigheid die weerklinkt in mijn hart jubbelt in elke cel van mijn lichaam. Ik voel de moetes van der wereld van mijn schouders vallen en ik kan het leven weer zien omdat de sluiers die er voor geplaatst zijn weg vallen.

NU vraag ik je beste medebewoner van deze mooi planeet aarde wat zijn we aan het doen en sterker nog waarom doen we morgen verder met wat we gisteren ook al deden? Vele mensen willen op een eenvoudige manier gaan leven dicht bij wat ze zelf ook zijn natuur, en leven. Ze weten ondertussen dat ze helemaal niet zo veel nodig hebben als wat rondom gezegd wordt. ZE willen praten met hun planten, ze willen lachen, dansen met de wezens van deze aarde. ZE weten ook dat ze kunnen geven aan de aarde. Wat ze nodig hebben is een plaats waar ze in vrijheid kunnen leven. Waar ze een huisje kunnen zetten en natuur om planten te kweken of te laten groeien. Eigenlijk een ha land waar een klein huisje op kan gezet worden. ZE hebben geen noodzaak aan grote sommen geld zo wel een klein beetje omdat we het nu eenmaal zo hebben geleerd maar daar willen ze zelf voor werken. Dus geen grondlasten,geen ziekenverzekering,

Dit wordt vaak dromen genoemd als je dit zegt en dan weet ik wat is er mis met dromen en waarom blijven mensen liever nachtmerrys hebben?

De manier die Anastasia aanhaalt is een droom en de wereld waar wij in leven is de realiteit?

Mijn vraag is dit kan je stil zijn en jezelf in de ogen kijken of je kinderen of geliefden en zeggen ik leef op de manier van mijn hoogste keuze? Laat ik het anders zeggen zou je in deze wereld willen herboren worden en wil je jouw geliefden in deze wereld laten leven? Is dit je mooiste geschenk aan hen?

Realisme dat wil zeggen: natuur beschermen tegen de manier van het leven van de mens. Zijn wij dan geen natuur? Hoe kan je dat los van elkaar maken? En als je het doet dat los maken hoe kan je dan de samenhang zien? Is het niet veel logischer van in de natuur te gaan leven zonder luxe en grote villas of apartementsgebouwen waardoor je weer deel uitmaakt van die natuur? Leef samen met natuur en kijk voor het eerst van je leven eens naar de perfectie van die natuur. Laat je inspireren door die natuur neem ze in je op wees natuur. Bescherm haar niet wees samen.

Realisme is ook een aantal wetten die gemaakt zijn door mensen die vinden dat ze ons besturen. Een aantal van die wetten zijn de wet op sektes. Deze wet bepaald dat sektes gevaarlijk zijn en mensen misleiden meestal komen alternatieve manieren van leven in deze wet terecht. De definietie van sekte is dit:

Religieuze gemeenschap of groepering die zich heeft afgesplitst van de officiële kerk
Geïsoleerde groep mensen die star vasthouden aan hun eigen, eenzijdige opvattingen en groepsbelang

Als ik terug wil naar een leven in samenwerking en eenheid met het leven zelf. Respect voor het leven zelf en de natuur waarin dit zich toont. Als ik kinderen de moglijkheid geef om zich te ontwikkelen tot wie ze in wezen zijn levende wezens met een eigen vrije wil, spirituele wezens. Dan ben ik niet bezig met een sekte maar laat ik eens kijken naar de mensen die dit zeggen want het is zo als meestal als je een vinger uitsteekt ter beschuldiging wijzen er drie vingers in je eigen richting. Zijn onze regeringen geen sektes die star vasthouden aan een zeer eenzijdige opvatting en groepsbelang? Stellen zij deze mening niet zodanig op dat anders leven wordt bestraft? Laten ze zich niet leiden door organismes die over geld en macht gaan ten koste van de natuur en dus van al wat met die natuur leeft?

wil Je meer weten over wat ik hier schrijf kijk dan maar eens op deze sites:

our dailie bread: http://www।ourdailybread।at/jart/projects/utb/website.jart?rel=en&reserve-mode=&content-id= 130864824946
over levend villen: http://www.furisdead.com/feat/ChineseFurFarms/
eartlings: http://video.google.com/videoplay?docid=-1282796533661048967
codex alimentarius: http://video.google.com/videoplay?docid=2944803407975749033
money changers: http://video.google.com/videoplay?docid=-515319560256183936&q=money+changers&total=164&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0
de film over 9/11: http://video.google.nl/videoplay?docid=-1590675314105139271&q=9%2F11&total=70548&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=2

Wat zijn uw wetten waard? Ik voel mij niet meer gebonden door deze wetten ze leiden mensen weg van hun essentie en verwoesten deze planeet. Mocht u bang zijn dat ik dan mensen ga vermoorden dan zeg ik dit. Kijk in de richting van degene die steeds weer mensen willen aan banden leggen en daar zelfs niet voor oorlog en moord terug deinzen.

Liefde maakt vrij, angst bind. Als u dit spel wenst mee te spelen dan voel ik diep mededogen met u.

We zijn gaan leven in het gevolg en we zijn de oorzaak vergeten. Dat wil zeggen we kijken naar de wereld om ons heen en die proberen we te veranderen. We zijn vergeten waar de oorzaak ligt van wat willen veranderen.

Mocht je willen weten hoe het anders kan lees dan de boeken van anastasia en laat je hart je vertellen wat je echt wilt en zo veel anderen sites die je vertellen wat anders kan। kijk maar eens op http://www।rivendellvillage.org/ waar we een heleboel sites en links hebben bijeengebracht in één visiebeeld dat realistisch is.

2008-02-27T17:04:00.000+01:00

maandag 25 februari 2008

We zijn juist naar Safer geweest, de organisatie die hier in frankrijk de grote tereinen beheert op gebied van landbouw dan toch. Een jonge dame stond ons te woord. We konden ons project voorleggen en er volgde niet meteen een neen maar wel dat we het goed moesten voorbereiden want dat er bij Safer nog al wat mensen zijn die het niet voor dromers hebben. Wat bij mij een heel vreemd gevoel naar boven haalt want als het niet voor dromers hebben voor wat hebben ze het dan wel? Welke verantwoordelijkheid nemen ze dan op zich gewoon het gekende verdedigen? Dat gekende is nu juist waar ik van merk dat het de mensheid aan de afgrond van ziekte heeft gebracht. Ziekte: niet meer gekend zijn met de natuurwetten, niet meer luisteren naar de ziel, niet meer luisteren naar de andere ik, de grotere ik. Naar wie luister je dan wel? En als ik verantwoordelijkheid neem voor dat dan kan ik gewoon niet anders dan al die wetten die gebaseerd zijn op ziekte en die in stand houden naast mij neer te leggen. Mijn verantwoordelijkheid ligt niet bij het volgen van wetten die voor een gescheiden manier van leven zijn geschreven en gemaakt maar wel bij het volgen van wat ik weet dat juist is.

We hebben het weekend doorgebracht met naar de markt te gaan van Saint-girons wat weer een overweldigende ervaring was, we vulden de voorraden aan en gingen dan de bergen in op dezefde plaats als verleden keer tot aan het hobit land. De zondag was een dag van rust en voorbereiden van Safer en lezen. De boeken van Anastasia zijn weer boven water gekomen en hebben mij meer dan de eerste keer stevig vast. Er wordt nog meer duidelijk nu dan verleden keer al het geval was. Bvb onze scholen en wat zij beschrijft als zielen educatie. Hoe voeden wij kinderen op? Jeetje … hoe durven we. En daarjuist toen we doorreden van uit de bergen kreeg ik een soort seconde les. Het ging over tijd en hoe die zich verdicht en sneller gaat bij wezens die zelf een hogere en dus snellere freqentie hebben. En hoe je letterlijk elk moment zelf schept. Als je dus in lage frequentie leeft dan krijg je het gevolg van je eigen creatie veel later en is die weer door allerlei zaken vertroebeld. Als jezelf in liefde gaat staan gaat het niet meer over wat jezelf wilt creeëren maar wel dat je al dat leeft wat je bent nu. Dus je creatie en het gevolg zijn bijna meteen. IN die lage frequentie leef je dus eigenlijk heel de tijd in het gevolg waar je de oorzaak meestal al van bent vergeten want die ligt ver in het verleden dat je meestal onbewust leeft. De volgende seconden gingen dan ook over leef in je eigen oorzaak en ga nooit leven in het gevolg van je oude manier van leven. Dus wees je eigen oorzaak elk moment … is dat niet de definitie van meesterschap?

Nu zijn we op tocht naar Masat. Daar gaan we Barbara en Patrice bezoeken en eens kijken of we bij Pieter geraken dat is de man die hoog in de bergen woont en alles met de hand doet. Dus zonder machines. Als het lukt kunnen we dan nog woensdag bij Caroline langs gaan. In vogelvlucht liggen beiden dicht bij elkaar maar er is een berg zonder weg tussen.

Jeanie en haar vader komen donderdag al en dan zou het goed zijn dat we wat kunnen werken aan het dossier voor Safer en ook naar de burgemeester gaan die meer open is en ons project voorleggen.

Deze info hebben we aan safer meegegeven en nog meer verteld over wat er echt achter ons project zit met verwijzing naar de prachtig gedocumenteerde en geïllustreerde site !

Projet agricole en village écologique

Agricole biologique et multiculture

le demi parcelle est pour habiter en l’autre parti est collectif

les projet sur le terrain collectif:

haricots-soja; pour faire des produits comme lait du soja, tofu, tamari, fromage de soja

differents parcelles de grain; blé, froment, seigle, épautre,

chèvre et moutons

tournesol; huile

bois

…

le premier but est vivre plus autonome et avec des règles de la nature

faire des habitations écologique

Organiser des projets culturelles;

projecter des films

des fëtes dansant

des cours et conférences

…

Momenteel is er een stuk van ongeveer 200ha te koop via safer dat een deel licht in alliers en een deel in maz d’azile. De voorkeur gaat naar iemand die het in z’n geheel wil kopen. De vraagprijs is 630000euro. Het terrein bestaat vooral uit een goed onderhouden bos en een huis in het midden ervan, het is gelegen aan de noorderkant. De prijs ligt zo hoog omdat bomen commercieel worden gezien en dus veel geld opbrengen en het huis doet natuurlijk ook de prijs stijgen.

Dus niet direct iets geschikts voor ons.

Het is goed om een dossier op te maken dat duidelijk uitlegt wat we willen realiseren met onze achterliggende visie. We willen hieraan verder werken en vertalen in frans.

Momenteel is er heel weining beweging in deze regio op niveau van terreinen die vrijkomen en tegelijkertijd is er veel vraag van mensen om zich in deze regio te willen installeren.

Het is zeker mogelijk om iets te vinden, maar het is een grote vraag hoe lang dit op zich zal laten wachten (in hoeverre je tijd lineair bekijkt).

De droomtijd is weer tot mij gekomen, sinds een paar dagen droom ik iedere nacht, zelfs smiddags als ik even siesta neem. Ik kan er dikwijls moeilijk veel over vertellen, het is veeleer een gevoel. Zo droomde ik over ego versus je plaats innemen en vroeg ik om vergeving aan alle met wie ik reeds een band was aangegaan. Daarna droomde ik van lunair, solair en kosmische toestanden, dat voelde als info dat ik kreeg via bart de magiër J

Ook werd me iets duidelijk over beelden, er wordt dikwijls gezegd dat je je niet mag vasthouden aan beelden en laten passeren. En tegelijkertijd is het met beelden dat je je eigen realiteit creëert. Als ik een beeld of gevoel heb dat het voor mij anders is, laat ik het niet zomaar passeren, maar vraagt het misschien om verdieping en brengt het iets extra’s en nieuws… wat me heel dicht bij mezelf brengt!

Deze nacht heb ik gedroomd dat ik aan het verhuizen was en we op tocht waren met nen oplegger, wow… en we moesten steeds stoppen aan de kant van de weg en terug weer vertrekken…

Ik geniet ervan!

Momenteel lees ik een boek ‘dochter van de godin’. Wat me gegrepen had was het feit dat zena alles beleeft voor de eerste keer en dus nooit een voorbeeld had gehad of iemand bij haar is die zegt hoe ze moet leven of omgaan met situaties. Zo verliest ze haar kind en voelt ze intuitief aan wat dit betekent en hoe ze ermee om kan gaan…

Dat is leven in het nu, ieder moment is een nieuw moment zonder vooraf gemaakte kaders of regels of afspraken, telkens weer de eerste keer, en je laat dat op je inwerken en je intuitie wordt aangesproken en geeft ook antwoord!

Dikke knuffels voor iedereen met veel liefde in de NU-tijd en droomtijd (wat realiteit ook moge zijn).

xxxLinexxx

2008-02-22T12:00:00.002+01:00

We zijn nu bijna een weekje onderweg। Vrijdagmiddag vertrokken en een zalige tocht gemaakt richting arriege, met vele babbels en ook stilte। Het is ongelooflijk hoe warm het hier wel is! We rijden met de raampjes open want achter het glas voelen de zonnestralen wel heel zomers! Elke ochtend verschijnt er een felle zon in een heldere hemel, en februari zou hier normaal de koudste maand van het jaar zijn!? Als de zon savonds onderduikt, begint het snel koud te worden en snachts vriest het. Een dag stoppen we smiddags op een mooie plaats aan een meer om wat te eten en te genieten van de zon. Het is er prachtig! gevoel van vrijheid, natuur, eenvoud en zaligheid is volledig aanwezig... ik krijg zin om het water in te duiken... allerlei gedachten komen op, maar plots wil ik het gewoon doen... en plons, ikke het water in! Wauw, wat een levendigheid komt ernaar boven, iedere cel in mijn lichaam tintelt, ik leef, NU! En daarna begint Domien zich ook te ontdoen van zijn kleren en heel zachtjes stapt hij het ijskoude water in waar zopas nog een laagje ijs over lag...

Maandagavond komen we aan bij marc, hij is bezig de geitjes te melken. Er zijn een tiental kleintjes die rondspringen en huppelen... We eten savonds samen en nemen onze tijd om hier toe te komen. Blijkbaar zijn er momenteel heel wat jonge mensen die zich willen installeren in en rond laborie omdat hier een open sfeer heerst en mensen graag samen werken. Er is heel wat beweging en er zijn ook mensen geïnteresseerd in 'la baychenatte', marc had ook een telefoon gekregen van iemand die een ecodorp wil opstarten, maar meer weet hij daar niet van. We proberen de 'hippie'-burgemeester te bereiken om een afspraak te maken en willen met een aantal mensen gaan babbelen. Gisteren zijn we met een hele groep mensen samen gekomen om te praten rond mogelijkheden, eens te horen wat ieder wilt en wie intresse heeft in 'la baychenatte'. Iedereen wil zich graag intalleren en meer autonoom leven. We waren ongeveer met 12 en een paar kindjes, een gezellige bende, zn plots zei mireille : allé waarom zitten we hier nu samen, waar gaat het concreet over. En we gaan aan de slag... We vertellen over ons gezamelijk project en de bedoeling ervan, we laten ook weten dat wij,Jan en ik, eventueel hier graag al willen komen wonen om zo contacten te kunnen leggen, op de hoogte te komen van het reilen zeilen hier in de omgeving en ook al wat ervaring op doen. Mireille laat weten dat ze haar huis verkoopt, misschien kan dat een start zijn om daar te komen wonen en wanneer iets anders zich aanbiedt, kan het huis verhuurd worden, verkocht of behouden voor mensen die voor een tijdje willen blijven, proberen,... Het is een klein fijn huisje en erachter ligt nog een grote schuur de ze reeds aan het opknappen zijn om er een tweede woonst van te maken. Marc wil dit huis eventueel ook kopen als zijn geld vrijkomt wanneer baychenatte wordt verkocht, en katrine wil er dan met haar dochtertje en partner graag in wonen, huren dus. Er ontstaat een mooi gesprek dat mirreille en marc graag de huisjes die hier te koop staan willen verkopen, verhuren of ter beschikking stellen aan mensen die willen deel uitmaken van de open sfeer die hier heerst, liever dan iemand die gewoon in de stad gaat werken of enkel op vakantie komt. Er heerst hier heel wat loyaliteit en respect voor elkaar en dat willen ze behouden en graag zien verder groeien en overnemen door jonge mensen. Alsof het een ecodorp in groei is, wat ook heel organisch en natuurlijk voelt. Het kopen van mirreille haar huisje lijkt ons geen goede optie, want er is niks van terrein bij. Blijkbaar is dat hier een groot probleem en wanneer hier iets vrijkomt, moet je er snel bijzijn of contacten hebben als je een stuk wilt. Issa en nog twee andere jonge mensen hebben intresse in baychenatte en we willen de evoluties hierrond ook horen, want we blijven daar wel iets voor voelen. We spreken af dat we daarvoor volgende week nog eens samenkomen met de plannen erbij.
Maandag gaan we naar safer, er zijn twee of drie grote stukken terrein die te koop staan van ongev 50 en 100 ha en geïnteresseerden moeten voor 29 febr zijn opgeschreven, zonder enige aankoopverplichting. Dus we gaan eens langs om te horen. De terreinen zijn niet ver gelegen van laborie, maar meer weten we nu zelf niet.

Vandaag gaan we naar dominique en chloë, jonge mensen die ongev één hectare hebben met een ruïne die ze willen opbouwen.
Morgen gaan we naar de markt van st-girons, zondag rustdag. En nadat we maandag naar safer zijn geweest willen we nog eens wat mensen bezoeken in massat.

Voor mij blijft het heel goed voelen om hier al te komen wonen en een ankerpunt te creëeren zodat het op een organische manier kan groeien.

2008-02-18T15:58:00.005+01:00

zondag 17 februari 2008

Eindelijk weer op weg dit keer in een andere bezetting dan verleden keer. Line is er weer bij en ik ook Jan dus maar Glenn is thuis gebleven en let op de website van Rivendell. www.rivendellvillage.org Wie er wel mee is is Domien hij was bij Tinne en ging vertrekken naar zijn zus en had nog geen vervoer. Zijn zus bleek vlak bij Ariege te wonen en we zouden

vertrekken op de zelfde dag. Ping ting pling en zo viel alles in elkaar we hadden een derde persoon om mee te rijden wat voor ons fijner voelt en Domien had zijn vervoer nu zijn we dus onderweg. Ik denk dat we vanavond Toulouse halen.

We vertrokken pas vrijdag omdat we nog niet klaar waren met in pakken en klaar maken en ook omdat ik de drie Engelse boeken kocht via schildpad boeken en die had ik graag meegenomen. Helaas ze waren er nog niet op vrijdag dus dat wil zeggen dat ik zal kunnen lezen als ik thuis kom of misschien begint er al iemand in … dat zou leuk zijn. In elk geval dat wil zeggen dat ik een boek dat ik leende van Frans Desmet -een mederwerker van V.E.L.D.- kon verder lezen. Het boek heet Uitschakelen Natuur inschakelen van Lous G. Leroy. Het is voor mij een practische gids hoe je de dingen die Anastasia uitlegt kan toepassen en dat dit ook helemaal niet nieuw zijn. Dat er al heel veel mensen daar over geschreven hebben en dit toepasten in hun leven maar gewoon geridiculiseerd werden. Het begin van het boek gaat over de uitleg hoe natuurlijken processen elkaar ondersteunen en onderhouden. En hoe alles maar dan ook letterlijk alles zijn plaats moet innemen. Als er een ding uitgeschakeld wordt krijg je degradatie. Leven brengt alleen maar meer leven voort, meer diversiteit en het aantal processen dat plaatsvindt neemt toe. Dit wordt onderandere aangetoond met slakken die als ze niet meer in een systeem zitten omdat de mensen ze bvb wegdoet een gevolg hebben dat het mos en algen overhand krijgen waardoor bvb bomen minder goed groeien. Zo ook met padden, het kappen van bomen waardoor de kalk in de grond systematisch afneemt, spitten dat als een wond voor de aarde wordt gezien wat te denken dan van ploegen! Hoe de aarde reageert met meteen deze wond dicht te laten groeien met planten die dan weer afsterven en andere planten en dieren laat groeien. Wat vooral opvalt is dat hoe meer mensen techniek inschakelen hoe verder ze van deze natuur komen. Voor mij voelt het in de eerste plaats als verlaging van frequentie. Als ik lees hoeveel processen er zijn als je natuur laat doen, zo veel schrijft de auteur dat de wetenschap zelfs geen hoop heeft ooit al de processen te kunnen beschrijven max iets van een 10% en dan de mechanisatie die eigenlijk een heel lage frequentie heeft en een heel lage samenhang heeft van processen. Telkens worden dingen gedood (verlaging van frequentie voor mij) in plaats van leven te ondersteunen. Telkens wordt wat de natuur weer opbouwt door menselijk handelen weer naar minder leven gebracht. Die processen begrijpen we en daar leren we van. Ons denken wordt dus ook steeds lager van Frequentie en trager. We worden steeds meer robotten die ons handelen, denken, ervaringen binnen dat kader van lage frequentie en traag denken houden. Hierdoor vind nog meer degradatie plaats. Het lijkt een neerwaartse spiraal die niet te stoppen is behalve als je er uit stapt. En dat is wat we hier komen doen. Een plaats vinden waar we die processen in samenwerking met leven en de natuur kunnen doen. Wat zo vreemd is is dat alleen door het te doen en zo te gaan denken, zo te handelen er ook effectief iets veranderd. Voor mij voelt het dat mijn voeding veranderd. Letterlijk ik zoek minder naar vulling van vettig eten en zoetigheid, niet meer dat het niet gebeurd maar het is minder noodzakelijk of het kleeft minder. Figuurlijk voeding komt van binnen uit door ideeën die er zijn, door weten, door boeken die ik op mijn weg krijg, contacten, films en ik voel mij meer één steeds meer. Zonder dat ik iets speciaals moet doen. Het is meer iets dat ik het niet moet tegen houden en door het niet tegen te houden komen er weer meer levens-dingen op mijn pad en ik zie ze vaker hierdoor krijg ik weer meer voeding over dat leven waardoor ik weer meer ervaringen krijg enz. Het is echt een proces.

maandag 18 februari 2008

Voila we zijn er nu bijna. We hebben vannacht geslapen in Rocamadour een stadje, dorp dat tegen een berg plakt. Misschien was dat wel iemand die een bergwand had gekocht en dat eerst niet wist en toen hij aankwam er pas achter kwam: Ik heb een berg wand gekocht. Ok dan maak ik hier mijn succes verhaal en nu komen zo veel mensen die bergwand bekijken. Das maar een idee hoor ik denk dat ik daar iets zag dat het anders is gegaan maar dit passeerde even mijn gedachten.

Ik kijk ondertussen naar de Pyreneeën met hun besneeuwde toppen voor de rest is het hier warm, heel de tijd zon … en dit zou de koudste maand van het jaar zijn. We zijn juist het geneeshuis van Line voorbij gereden. Dus we zijn er bijna ik ga sluiten en de dan van bij Mark wat meer schrijven want daar gaan we zo meteen naar toe. Ik ben benieuwd en we willen kijken of het tweede boek van Anastasia er al is en dan bestellen voor hem.

Tot gauw

Jan

2008-02-14T10:11:00.002+01:00

Lieve vrienden,
De Rivendell website is klaar en reeds actief in cyberspace.
www.rivendellvillage.org

Deze site wil theoretische en praktische informatie bieden over het opbouwen van een ecodorp। Je vindt er verslag van de stapsgewijze realisatie van het ecodorp Rivendell.Het is een medium tot communicatie en uitwisseling.
Er zijn ook wekelijks updates, dus kom af en toe eens terug kijken.
Ga zeker eens kijken!
En wie weet heb jij wel zin om op één of andere manier mee te doen met het project (kijk op de oproep pagina).
Oja, je mag de link zeker doorsturen naar mensen uit je adressenbestand waarvan je vermoed dat ze de informatie interessant vinden.
En als je zelf een website hebt, dan zouden we het fijn vinden als je er ook een link op wilt plaatsen naar onze website.
Bedankt !
Liefs,
Glenn, Bart, Jan, Line
Vrijdag vertrekken Jan en ik terug richting arriège! De bedoeling is om eens te kijken naar onze zaadjes die we daar vorige keer hebben achter gelaten en nog wat extra voeding te geven door te laten weten dat er verdere stappen worden gezet. Eens horen en zien hoe het daar allemaal geëvolueerd is en arriege waarnemen in de winter. Praten met burgemeesters, terreinen en mogelijkheden bekijken staan op de planning. En openstaan voor wat er op ons pad komt...
Rond één maart zullen Jeanie en haar vader ons komen opzoeken. Jeanie zit al een tijd met het idee om naar zuid-frankrijk te gaan en eventueel daar te gaan leven op een andere manier. Ze is bezig met eartships en leefgemeenschappen.En dus kwam het idee om een stukje samen te verkennen en zo elkaar ook beter te leren kennen.Wil je ons volgen, kijk dan af en toe eens op onze weblog of stuur gerust een mailtje!

Liefs
xxxLinexxx

hoe het nu gaat?

2007-11-15T09:49:00.000+01:00

na de vind tocht viel deze blog spot een beetje stil he.
Even zeggen dat er bij Ramtha en Anastasia nog iets is bijgekomen nl vipasana en dat we momenteel in Belgie kijken of we hier kunnen beginnen, ook wales en frankrijk we zouden weer vertrekken in februari dus af en toe zal ik hier wat op komen te zetten maar wel wat minder

groeten en tot binnekort
Jan

2007-09-28T12:45:00.000+02:00

Zielevreugde

Ik voel me zo gedragen, geborgen en beschermd en gewild dat ik hier mijn droom kom neerzetten! Een grote ziel die eigenlijk altijd al bij me is geweest heeft zich laten zien, alshetware een deeltje van mezelf. Een ziel die graag op aarde wil komen, en het leven begon al even in mij te groeien… de kracht, liefde, schittering en nog zoveel meer is onbeschrijflijk, het heeft mijn ziel, mijn zijn verlicht! En zegt, jaaaaaaaa ga jouw hele eigen weg!

Het is zo’n bijzondere ervaring geweest dat ik niet besef dat mijn fysiek leven aan een heel dun touwtje hing. Met drie gyneacologen rondom mij heen die ongerust waren en zeiden dat de voorbereiding in sneltempo moest verlopen, onderging ik alles met een brede glimlach en een heerlijk gevoel. Toen uit bloedonderzoek leek dat ik zwanger was overviel me een wonderlijk gevoel, het vruchtje was echter niet in de baarmoeder genesteld en groeide in mijn eilieder, zelfs toen werd gewezen op het feit dat ik misschien mijn eileider zou verliezen bleef er iets heel moois in mij ontwikkelen. Snel reden ze met me weg en vlug vroeg ik aan Jan en Glenn om bij mij te blijven in licht en liefde en zo ben ik in een andere wereld terechtgekomen… Toen ik terug wakker werd voelde ik de pijn om mijn buik, maar een enorm gelukzalig gevoel overheerste! Ik was volleidg in mijn kracht gezet en had gevoeld waar mijn plaats is en hoe deze kracht heerst over heel mijn zijn, hoe het aanvoelt om in je kracht te zijn en dit te delen! Deze ziel heeft mij een heel mooi cadeau gegeven en het verlangen is groot om het te laten indalen en verwelkomen hier op aarde! Duidelijk is ook dat het op een hele eigen en bijzondere manier mag verlopen, zoals het voor mij juist aanvoelt! Een bewuste creatie in een ruimte van Liefde waar een kind de vrijheid, openheid en alle mogelijkheden krijgt om zichzelf te ontplooien…

De plaats waar ik verbleef, het ziekenhuis, voelde echt als een geneeshuis. De liefde en zorg die ik heb mogen ontvangen van de verpleging en verzorging, de hele zachte en vriendelijke gyneacoloog draag ik helemaal mee in mijn hart. Wauw wat ben ik dankbaar voor die liefde waarmee ze daar aanwezig waren. Ik ben Glenn en in het bijzonder ook Jan heel dankbaar voor hun liefde, vreugde en zorg waarmee ze mij omringd hebben. Heel bijzonder en sterk was ook de verbinding met Jan te voelen, hoe eerlijk en zuiver we alles aan elkaar deelden, soms waren woorden zelfs niet nodig. Ik heb enorm genoten van het samenzijn in een ruimte van liefde. Dit is ook de manier hoe ik wil leven, anderen ontmoeten en nieuw leven wil verwelkomen, in een ruimte van liefde!

Dit is een heel unieke en persoonlijke ervaring, waarvan de betekenis en schoonheid enkel ik voor mezelf kan aanvoelen. De betekenis van deze gebeurtenis is niet te vinden in boeken of algemene verklaringen! Het gene wat mij reeds duidelijk was is dat wij allemaal heel uniek en frequentiespecifiek zijn en het ergste wat je dan kan overkomen is dat je allemaal moet meelopen in dezelfde richting. Ook dit voelt zo aan, dat enkel ik degene ben die voelt wat deze ervaring mij echt brengt en niemand anders mij hiervoor een verklaring kan geven.

Dankbaar ben ik deze vindtocht te mogen aangaan en mijn wereld die hierdoor groter is geworden en de mogelijkheid voelen dat ik mijn droom zeker kan realiseren, dat het zelfs heel hard gewenst is, en dat ik daar ook niet alleen in sta! Dankbaar ben ik dat ik mezelf dit gun, de stappen daarvoor onderneem, mijn opvattingen en ideëen durf in vraag te stellen en dan ervaren wie en wat ik allemaal aantrek; juist datgene wat ik wil vinden… stap voor stap komt het dichterbij in mooie ontmoetingen, mogelijkheden, inzichten,…

Er is veel gebeurt en dat heeft nu wat tijd nodig, een 10-daagse stilte-meditatie is nu perfect op zijn plaats! De tocht gaat verder… en ben benieuwd, nieuwschierigheid is dikwijls mijn drijvende kracht…

Dankbaar ben ik ook voor iedereen die rondom mij is en op welke manier dan ook hierbij een stukje aan bijdraagt.

In Liefde

xxxLinexxx

Home is where the heart is.

Dwars door Frankrijk terug op weg naar huis. Niet het einde van de vindtocht, maar het afsluiten van een intense en boeiende fase.

Een tijd van mooie ontmoetingen, diepe inzichten, aanlokkelijke mogelijkheden, intense gebeurtenissen,…

Het gevoel dat je echt leeft en je droom tot leven brengt.

Maar eerst nog het verhaal van het bezoek bij de burgemeester van Esplace.

Marc en ik hadden een lang onderhoud met hem, voornamelijk over ‘Baychenat’, het domein van Marc. De burgemeester wil het kleine hameau op de koude noordkant eerst bewoond krijgen, pas daarna kan er gepraat worden over het bouwen van nieuwe woonunits, in casu earthships, op de warme zuidkant. Maar een aanvraag tot bouwvergunning kan 3 tot 5 jaar aanslepen, en kan uiteindelijk ook een negatief advies meekrijgen. Dus je koopt een terrein, maar weet helemaal niet zeker of er later ook op gebouwd mag worden. Een belangrijke schakel in de uiteindelijke goedkeuring is de burgemeester. Samen met een klein comité beslist hij, via stemming, om een gunstig of ongunstig advies aan een project toe te kennen. Daarna neemt een hogere raad voor urbanisatie en landschapsontwikkeling een defintieve beslissing. Maar als de burgemeester jouw project steunt, dan kun je bijna zeker een positief vervolg verwachten. Een tegenvaller bij het comité in Esplace is de samenstelling ervan. Een aantal leden (grootgrondbezitters en conservatieve boeren) zijn niet te vinden voor alternatieve woningen en permacultuur en zouden wellicht kunnen tegenstemmen.

De burgemeester zelf is wat meer ruimdenkend, maar wil alvast zien en begrijpen wat earthships zijn en wil ook weten wie wij zijn en hoe ernstig we ons project opnemen.

Een groep Belgen die neerstrijkt in de Ariege, een terrein opkoopt en zijn ding begint te doen; zo werkt het namelijk niet helemaal. Als je alles legaal wilt doen, is er een hele administratieve weg te bewandelen en dien je tal van toestemmingen en vergunningen te verkrijgen. In de ‘illegaliteit’ werken, wat hier wel vaker gebeurt, gaat veel makkelijker en indien niemand klacht indient, dan kom je er vaak ook mee weg.

Een ander objectief van de burgemeester is Esplace levend en bloeiend te houden. Dit wil hij bereiken door nieuwe (jonge) gezinnen aan te trekken die hun kinderen dan naar de gemeenteschool sturen. Blijkbaar is er een verband tussen de kleine dorpsschooltjes die wegens gebrek aan leerlingen de deuren sluiten en de verlaten hameau’s her en der in Frankrijk. De school is vaak de levensbron en toekomst van een regio.

De aankoop door de gemeente Esplace van Sabar, het verlaten hameautje naast het domein, kadert in dit project. Indien de subsidie aanvraag goedgekeurd wordt, dan wordt Sabar terug heropgebouwd en in afzonderlijke loten verkocht. En dan wordt ook de weg ernaartoe, die over domein ‘Baychenat’ loopt, verhard en gebruikt als openbare doorgangsweg. Ook alle nutsvoorzieningen worden dan doorgetrokken tot in Sabar.

Als alles op een rijtje wordt gezet, dan is Baychenat niet echt een gouden kans. Niet enkel wegens de koude noordkant, de bouwvergunning, de wegenwerken en de opsplitsing van het domein maar ook de perikelen met de mede eigenares, die momenteel niet wenst te verkopen, bezwaren deze eventuele aankoop.

We praten ook over mogelijke andere terreinen in Esplace, maar er is op dit moment niet echt iets concreet en interessant te koop.

De bedenking rijst ook dat het wellicht beter kan zijn eerst een burgemeester op te zoeken die open staat voor earthshipbouw, permacultuur en een sudbury school, en dan in zijn regio terreinen te zoeken. Indien de burgemeester jouw project steunt, dan neem je in ieder geval een vliegende start.

Voor we naar huis terugkeren, rijden Jan en ik nog éénmaal langs Marc om nog wat op te halen en afscheid te nemen. We wandelen ook nog even samen naar Sasha en Eric, die heel dichtbij wonen in een piepklein hameautje. Sasha is een Nederlandse die ook geiteboerin is en meehelpt in de kaasmakerij van Marc. Er was van in het begin een zielscontact met haar. Ze wonen op een wondermooie plek met een schitterend panorama en de ontvangst is (weeral eens) hartelijk en gemeend. We drinken thee op het terras en nemen de tijd om bij te praten. Heerlijk zorgeloos.

Het is een laatste teken. Alsof de Ariege nog éénmaal duidelijk wil maken dat dit de juiste plek is met de juiste mensen én met de mogelijkheden om de Rivendeldroom neer te zetten.

De ruimte van liefde bevindt zich in mijn hart. Ik draag ze overal met me mee en ik kan kiezen waar ze openbloeit. Op sommige plaatsen zal het makkelijker en natuurlijker kunnen (Ariege), op andere plaatsen wellicht moeilijker maar ook urgenter en noodzakelijker (Vlaanderen).

Ik weet dat de vrede en vreugde in mijn hart onaantastbaar zijn en dat de wijsheid van Vader mij onvermijdelijk naar steeds meer licht en liefde leidt. Dit besef geeft mij het vertrouwen te springen in het magische avontuur van het leven en mijn zieledroom te realiseren.

Mogen alle wezens gelukkig zijn.

Glenn

Amen (wat zo veel wil zeggen als zo is het)

Ik zal er thuis nog wel eens over vertellen en de weblog verder aanvullen.

Maar voor nu is het even voldoende dank je om te lezen en dank je om ons zo mooi aan te vullen. Ik dank jullie heel hartelijk om bij ons te zijn met jullie gedachten en mee te denken waar we kunnen leven, hoe we kunnen leven en wat we daar werkelijk mee willen met dat leven.

Wat zou ik leven als ik echt mijn ziel volg? Wat heb ik echt nodig en wat ben ik gaan geloven dat ik nodig heb?

Dit was inderdaad een vindtocht, op deze vragen heb ik antwoorden gevonden en ik heb mensen onmoet die op deze manier leven. Dat wat ik dacht dat onmogelijk was blijkt dat helemaal niet te zijn want ik heb gezien dat mensen zo leven.

Dat is wat ik wilde weten en dat is wat ik heb gezien en dus mag ik weer danken.

En dan heb ik een ziel onmoet en die laat zich veel minder makkelijk vatten in woorden maar ik draag hem bij mij en hij is thuis bij mij en dat is wat mijn leven mee vorm geeft. In gevoeligheid en weten en geen enkel dogma kan daar iets aan veranderen. Dus ook hier is het danken, dank je ziel voor je aanwezigheid en samen met mij te denken.

Ik heb vooral gevonden dat ik wil doodgaan voor het leven omdat ik anders nooit geleefd heb.

Jan

2007-09-24T11:10:00.000+02:00

15 september: Viva Espanja !

/:/

Lieve lezers,

We refereren in onze weblog vaak aan de Anastasia boeken van Vladimir Megre (uitgeverij Schildpad Boeken) en niet zonder reden. De ideeën en gedachten verwoord door Anastasia zijn erg krachtig, bijzonder zuiver en volkomen liefdevol en inspireren ons (samen met ontelbare anderen) tot nieuwe inzichten en levenskeuzes. Haar droom is versmolten met onze droom en haar straal heeft onze harten diep geraakt. Wij begrijpen en delen het grote belang dat zij hecht aan onderwijs vanuit de ziel, het telen van de eigen voeding en het streven naar zelfvoorziening. Het wordt ons steeds duidelijker dat, dank zij de gezamelijke inspanningen van een groeiende groep bewuste mensen, moeder Aarde op weg is een ‘ruimte van liefde’ te worden. Onze ziel herkent Anastasia als een echte Mens, dat wil zeggen: een Wezen van Volmaakte Wijsheid en Liefde. Haar verbeeldingskracht is heel sterk en werkt scheppend, zoals trouwens bij alle mensen, maar bij Anastasia wel vanuit de frequentie waar ook het Christusbewustzijn stralend leeft. Met dankbaarheid en vol vertrouwen willen wij meehelpen haar droom van vrijheid, vrede, eenvoud en harmonie op Aarde tot leven te brengen.

Onze vindtocht, die zich eerst voltrekt in onszelf om dan in de buitenwereld tot creatie te komen, kan eventueel vollediger begrepen worden door deze boeken te lezen en herlezen. Indien haar Waarheid ook jouw Ziel beroert, willen we oproepen de boeken aan te bevelen en te verspreiden onder je vriendenkring.

Alvast bedankt !

In geen enkel melkwegstelsel zijn er snaren die een mooiere klank kunnen voortbrengen –

de klank van het lied van de menselijke ziel

orbs in de grotten van Mas d'Azul

Ongeveer 1 week zijn we in Laborie bij Marc gebleven en hebben ondertussen van het leven op de boerenbuiten kunnen proeven. Geiten melken, kaas maken, hooi verzamelen, groenten oogsten, samen lekker koken en veel praten en plezier maken. Het levensritme is rustig en zorgeloos, de dorpsbewoners vriendelijk en open, de eenvoud verrijkend en de berglucht zuiver en helend. De nadruk ligt op ‘zijn en delen’ en niet op ‘hebben en nemen’

Een tweetal weken verkennen we nu de Ariege, een schitterend departement, waar boomreus, woudgroen, bloemenpracht en sprankelwater ons omhelzen, waar stoere bergen en glooiende valleien ons omringen, waar natuurwezens en mensenzielen ons verwelkomen, waar zachte zonnestralen en glinsterend sterrenlicht ons verwarmen.

Het is zeker dat we nog tijdens deze reis terugrijden naar Marc en de Ariege. We willen graag praten met een aantal burgemeesters over de aankoop van terreinen. Er is reeds een afspraak vastgelegd met de burgemeester van Esplace om ons project voor te stellen en de mogelijkheden te onderzoeken op Marc’s terrein.

Maar… eerst naar Spanje. In de buurt van Huesca liggen een tiental verlaten dorpen. Nu we slechts een korte dagreis verwijderd zijn, lijkt het zinvol even de grens over te wippen om de Spaanse vibes op te snuiven. De weg over de Pyreneen slingert en kronkelt zich door dichte bossen naar boven en met ‘de toverfluit’ van Mozart schallend door de luidsprekers rijden we richting Spanje.

De volgende dag bereiken we de grens en nemen de lange tunnel van Somport. Zo rijden we Spanje in en dadelijk valt het verschil op met Zuid Frankrijk. De natuur en omgeving zijn veel ruwer en schraler. De vele velden vertonen herfstkleuren als geel, oker en bruin en de bergflanken zijn wat kaler bebost. Ook het klimaat is warmer ( half september halen we nog 30 graden) en de nachten minder koud.

Spanje lijkt op één grote bouwwerf. Hier in de provincie Aragon worden overal huizen en appartementen gebouwd, wegen aangelegd en industrieterreinen opgestart. Er is een groeiende economische activiteit en veel werkgelegenheid.

Langs een hobbelige grindweg rijden we naar San Roman de Basa, een niet meer zo verlaten dorpje, want ondertussen is daar de renovatie tot vakantiehuisjes al begonnen. Er zijn wat mooi afgewerkte huisjes klaar en er staan op te knappen ruïnes. We blijven hier overnachten in de overweldigende stilte van het Spaanse landschap. De volgende dag is zondag en er is heel wat bedrijvigheid. De eigenaars komen één voor één toe om hun huisjes verder af te werken. Helaas valt contacten leggen en informatie winnen niet erg mee want wij spreken geen Spaans en de meesten mensen hier praten geen Frans of Engels, laat staan Nederlands.

We besluiten een volgend dorpje te bezoeken. Op de gedetailleerde kaarten die we bijhebben staan tientallen verlaten dorpen in de wijde omgeving. We rijden naar Susin maar moeten de wagen achterlaten en nog een halfuurtje te voet bergop langs een smal bospaadje. Susin is een heel mooi dorpje maar blijkt wel bewoond en al generaties lang eigendom van dezelfde familie. Er staat een moerbeiboom met ongelofelijk lekkere vruchten en een lokale vrouw verwelkomt ons. Ze spreekt Frans en vertelt dat er nog verlaten dorpen in de vallei staan, maar die zijn niet te koop. Ofwel zijn ze privé eigendom ofwel staatseigendom. De staat is evenwel niet langer bereid de dorpen ter beschikking te stellen aan nieuwe bewoners. De oorspronkelijke bedoeling van de regering was om het plattelandsleven te stimuleren en agrarische activiteiten uit te bouwen. Maar dit is niet gelukt. Velen kwamen af op de gratis woonplek die ze, in het beste geval, restaureerden of in andere gevallen ook wel lieten verkommeren. Van een nieuwe opbloei van het boerenleven was dus geen sprake. De vrouw stuurt ons door naar een aangrenzende vallei waar nog drie dorpen staan die de Spaanse staat vroeger in concessie heeft gegeven aan bewoners.

Ibort is één van die dorpjes. Er staan 25 huizen en er zijn ongeveer 35 bewoners. We praten wat met een Zwitser die hier woont en rustig bezig is zijn woning te restaureren. Hij vertelt over de mededorpelingen die overdag in de stad werken en in hun vrije tijd hun huis opknappen. Maar er is geen verbondenheid tussen de bewoners, geen gemeenschapsleven. Ieder doet zijn ding zonder anderen daarin te betrekken.

In 2012 verloopt de concessie en het is helemaal niet zeker dat ze verlengd wordt. Misschien worden de opgeknapte huizen dan wel verkocht.

De volgende dag wandelen we door het dorp en er staan een aantal heel mooi afgewerkte woningen, waaronder een vrije herberg waar je kunt koken en overnachten voor 60 cent per dag en een gemeenschappelijke houtoven waar de dorpelingen hun brood kunnen bakken. Het is fijn en interessant om de sfeer en energie in zo’n dorpje te voelen en het is duidelijk dat er veel voordelen en mogelijkheden aan verbonden zijn.

Aragon doet een beetje denken aan het wilde westen en de Grand Canyon, ruw berglandschap afgewisseld met uitgestrekte graanvelden. Wellicht is het hier voor sommigen ook te warm in de zomer (tot 50 gr.). Tijdens de voettocht naar Santiago ben ik samen met Annelies en Bart wel door andere Spaanse provincies getrokken (Navara, Baskenland, Cantabrië, Asturias en Galicië) en vooral de laatste twee zijn wondermooi, veel groener ook en zachter van klimaat. En ook daar zijn verlaten dorpen. Volgens mij zouden we een serieuze kans maken zo’n dorp toegewezen te krijgen indien we ons Rivendel project voorleggen aan de lokale autoriteiten. Deze provincies bezitten namelijk een grote soevereiniteit en kunnen autonoom beslissen los van de regering in Madrid. Indien ze snappen dat we een agrarisch plan en ernstige bedoelingen hebben, dan geven ze ons die kans. Een struikelblok blijft wellicht de Spaanse taal.

Hoedanook, het was goed om naar Spanje af te zakken en de sfeer te proeven.

Het is duidelijk dat er heel veel mooie plaatsen zijn op aarde waar onze droom tot leven kan komen (en op de meeste zijn we nog niet eens geweest). Je kunt waarschijnlijk een levenlang reizen om ze allemaal te voelen en te zien (…hé, wat een superleuk idee !).

Uiteindelijk zal het neerkomen op: kiezen, beslissen en dan beginnen, …eindelijk beginnen. Alhoewel, ik heb het gevoel dat we eigenlijk al begonnen zijn, vooral met leren samenleven dan. Maar de concrete realisatie van Rivendel mag van mij onderhand wel eens beginnen. Enfin, alles op zijn tijd zeker.

We keren terug naar Frankrijk via Andorra, een piepklein landje (ongeveer de helft van West-Vlaanderen) helemaal boven op de Pyreneen. Er is één lange hoofdstraat, die het hele land doorkruist, en waar 2000 winkels staan. Het is namelijk een belastingparadijs en er is geen btw te betalen. Het eerste stuk van Andorra lijkt wat op een shoppingcenter midden de bergen, het tweede gedeelte is wat mooier, maar staat dan weer vol skipistes. Na al die prachtige natuur en zuivere lucht in Frankrijk en Spanje is het wel even ‘wennen’ aan de stank, uitlaatgassen en drukte van de koopjeskudde. We tanken de mobi vol en gaan op zoek naar een zonnepaneel voor op de wagen. Het blijkt tot 300 euro goedkoper te zijn dan in Vlaanderen. Helaas zonder handleiding en kabels en bij mij komt ook de ethische kant van de medaille naar boven. Wat of wie wil ik steunen met mijn geld, welk wereldbeeld wil ik bevestigen door mijn keuze. Hoe bewust ga ik om met mijn energie (geld) en aandacht die uiteraard ofwel meehelpen een nieuwe aarde te creëren ofwel de oude in stand te houden. Hier kopen betekent steun geven aan de economie van Andorra en de multinational die het paneel verkoopt. Een andere mogelijkheid is kiezen voor de kleine zelfstandige die vanuit idealisme en milieubezorgdheid (duurdere) zonnepanelen verkoopt. En die meestal ook meer uitleg en service geeft. Uiteraard een heikele kwestie, want ik maak iedere dag keuzes, niet enkel betreffende aankopen allerhande, maar ook met iedere gedachte,woord en daad geef ik voeding aan het collectieve, mondiale bewustzijn en bouw ik mee aan deze aarde. Cruciaal blijft vanuit welk bewustzijn ik mijn keuzes maakt. Vanuit liefde en verbondenheid of vanuit angst en ego.

En dan rijden we de grens over en zijn we terug in het wondermooie landschap van de Ariege. En ja hoor, het voelt als thuiskomen, alsof we hier al altijd wonen en geen haar op ons hoofd eraan denkt om weg te gaan.

De volgende dag, op 21 september, is er niet enkel een afspraak met de burgemeester van Esplace, maar doet zich ook een intense en ingrijpende gebeurtenis voor, die de vindtocht in onszelf en onze relatie tot het leven, naar een volgend niveau brengt.

Maar daarover binnenkort meer.

Glenn.

Credo

Ik droom de mooiste planeet met de hoogste staat van geluk tot leven

Ik denk de zuiverste ideëen die diepe vreugde in alle harten tovert

Ik spreek de woorden die grenzen verleggen en poorten naar vrijheid openen,

Ik doe enkel nog wat de éénheid van allen bevordert en de harmonie terugbrengt

Ik dans elke dag want ik vier het mysterie van leven en bewust worden

Ik lach vaak want ik ben een onschuldig kind door Vader gekoesterd en beschermd

Ik zing vele dankliederen op mijn wonderlijke weg naar een glorieuze thuishemel

Ik omhels de liefde in mezelf als de enige bron van waarheid

Ik ben Goddelijk zaad uit de schoot van de Schepper ontluikend tot het mooiste wezen

Ik ben leven, ongeboren en onsterfelijk, de kracht in elk universum

Ik ben bewustzijn, op reis in vele dimensies om te ervaren en te spelen

Ik ben stralend licht, helder en warm, als een zon die duisternis verdrijft

Ik hou onvoorwaardelijk van al wat is, altijd en overal

Glenn

2007-09-12T12:34:00.000+02:00

9 september: de Ariege, deel 3

Licht en duisternis, vreugde en verdriet, liefde en angst, vertrouwen en vertwijfeling,…beide polen en stemmingen wisselen elkaar af in het menselijk bewustzijn. De kunst is om de objectieve waarnemer te blijven van de gemoedswisselingen en gedachtenspinsels die om aandacht vragen in het innerlijk. Je niet te laten meeslepen in een spiraal van euforie als vreugde en geluk zich openbaren; noch in somberte en depressie te vervallen als tegenslag en moeilijkheden zich aandienen.

9-9-9 wordt een dag waar alles opnieuw in vraag wordt gesteld, waar twijfel en moedeloosheid de kop opsteken, waar het pad even niet meer duidelijk is.

Wat wil mijn ziel echt ? Ben ik klaar voor een leven in eenvoud, met minimaal comfort en afgezonderd van familie ? Kan ik het aan om te leven in gemeenschap met anderen ? Is de Ariege de juiste plek ? Indien niet, waar dan wel ? Hoe vinden we het juiste terrein ? Hoe moet het financieel bij de aankoop en later om dagelijks te leven ? Is onze mooie droom om volledig zelfvoorzienend te worden wel haalbaar ? Hoe beginnen we daaraan ? Kunnen we kinderen Sudbury of Anastasia onderwijs meegeven, tegen alle wetgeving, dogma’s en verplichtingen in ? Is dit geen vlucht weg van de stress, vervuiling en lelijkheid van een stervend Vlaanderen ? Als ik diep van binnen voel, wat wil ik dan eigenlijk echt ? Waar wordt ik warm en enthousiast van ? Welke taak op Aarde wacht op mij en zal mij voldoening schenken ?

Wat wil ik scheppen?

Het zijn vragen die uiteraard al langer door mijn (en onze) hoofden spoken, maar op deze dag van introspectie en meditatie treden ze in volle helderheid op de voorgrond. We worden uitgenodigd er opnieuw naar te kijken en ze eerder te beschouwen als creatieve uitdagingen dan als onoverkomelijke problemen.

En uiteraard blijft de cruciale startvraag: wat wil ik nu echt ?

Anastasia vertelt dat alle zielen en ook Vader samen willen scheppen en creëeren en dan de vreugde beleven in het aanschouwen daarvan. En ik merk dat het tot leven wekken van de Rivendeldroom mijn ziel blijft beroeren. Een lichtplek creëeren waar een kleine, open leefgemeeschap streeft naar zelfvoorziening en een holistisch leven uitbouwt in harmonie met elkaar en de natuur. Zonder dogma’s, noch spirituele, religieuze of politieke richting, maar in vrijheid je eigen unieke taak opnemen en je kracht, kennis en talenten delen.

Mijn persoonlijke zieledroom (die o.a. verband houdt met muziek, woord, planten, dienstbaarheid,..) kan ingevoegd in de grotere Rivendeldroom en zo kunnen we samenwerken om elkaars droom te voeden en ondersteunen. Het geheel word veel groter dan de afzonderlijke delen. En het is trouwens veel leuker om samen te spelen dan alles alleen te doen.

Nu zijn dit nog woorden en zinnen, ideeën en gedachten die afdalen uit het mentale gebied en op hun tempo en ritme materialiseren tot werkelijke realiteit. Het pad verschijnt telkens we een stap zetten en de boeiende en leerrijke ervaringen op weg naar het doel is waar het eigenlijk om gaat, niet de eindbestemming op zich.

Daar zitten we nu middenin: de vindtocht om onze individuele en gezamelijke droom neer te zetten. En wat we ondertussen gevonden hebben is niet mis: antwoorden en richtingaanwijzers, informatie en inspiratie, mogelijkheden en contacten, mensen en terreinen en bovenal de onmisbare ervaring om langere tijd samen te leven met elkaar. Weliswaar slechts met ons drietjes maar het voelt heel goed om met een klein groepje te beginnen en elkaar op een dieper niveau te leren kennen.

En het leven blijft verrassen. Na deze energetisch wat zware dag doorspekt met onduidelijkheid en intense gesprekken, vertelt Marc ons tijdens het avondmaal dat hij (samen met een tweede persoon) een terrein van 40 ha voor een schappelijke prijs (150000) te koop aanbiedt. Er staan al wat gebouwen op en er zijn verschillende bronnen, maar dit alles bevindt zich op een noordhelling, waar het in de winter barkoud is. Eén gebouw zou min of meer direct bewoonbaar zijn, een aantal andere moeten hersteld worden. Er is ook een grote zaal die afgewerkt is en waar activiteiten kunnen doorgaan. Boven op de helling staat een schuur die bewoonbaar gemaakt kan worden. Er is ook een zuidhelling met bos en vlakke stukken. De volgende dag ondernemen we samen met Marc een grondige verkenningstocht van het domein. Water is in ieder geval geen probleem en er zijn ook voldoende mooie en geschikte (maar verwilderde) plekjes om woon units en groententuinen neer te planten. Verderop en grenzend aan dit terrein ligt zelfs een verlaten hameau. Het werd opgekocht door de gemeente en zal, na verdeling in afzonderlijke loten, te koop worden aangeboden. Nu zijn de huizen (een tiental) nog ruïnes maar de inplanting, midden het groene bos en op het zuiden, is schitterend. Indien deze hameau terug bewoond wordt, zal de gemeente wel een weg doortrekken die het domein van Marc doorkruist. Maar ik opper een bevlogen plan: sowiezo willen we praten met de lokale burgemeester over ons project, maar wat als we voorstellen deze hameau op ecologische wijze te herstellen, meer zelfs, om er een volledig earthship dorp van te maken!

Al met al is het een terrein met mogelijkheden maar ook met een niet te onderschatten pak (opkuis en herstel) werk, vooraleer het ‘echte’ werk aangevat kan worden (yurts zetten, groententuin starten, water op de zuidhelling brengen,…). Met voldoende man/vrouw kracht kan dit evenwel slagen.

Het mooie bij dit terrein blijft wel de manier waarop het naar ons toe is gekomen. Marc is een supertoffe gast, heel eerlijk en behulpzaam. Hij dringt niks op en zal ons alle tijd gunnen om te beslissen. Hij wil ons helpen met alle mogelijke administratieve beslommeringen en de gesprekken met autoriteiten. En ons project zal hij op alle manieren ondersteunen. Net zoals we gevisualiseerd hebben is dit terrein in gratie naar ons toegekomen.

Indien het gesprek met de burgemeester positief verloopt, overwegen we om de winter op het domein door te brengen om verschillende redenen. De levensomstandigheden in de Ariege tijdens herfst en winter ervaren, dit specifieke terrein grondig leren kennen, ons inburgeren in het dorpsleven en de bestaande ecogemeenschap, contacten leggen en een vriendenkring uitbouwen, verdere mogelijkheden onderzoeken om geschikte terreinen of eventueel werk te vinden, de Franse taal machtig worden.

Dus opnieuw een serieuze mogelijkheid om bij te stil te staan en te evalueren. Er blijven terreinen naar ons toe komen, dat is in ieder geval duidelijk.

Wordt vervolgd.

2007-09-12T12:21:00.000+02:00

8 september: de Ariege, deel 2

We blijven rondtoeren in de Ariege, een departement niet veel groter dan een Belgische provincie. In ons hart leeft een groot gevoel van thuiskomen. Het lijkt alsof deze streek ons in gratie verwelkomt en uitnodigt om te blijvcn.

In de biowinkel in Foix heeft Jan een ‘toevallige’ ontmoeting met Caroline die hier in de buurt woont. Ze nodigt ons uit om haar te bezoeken in de afgelegen hameau (= enkele huizen samen zonder kerk) waar ze met 2 andere vrouwen woont. Als we toekomen zijn enkel de grootouders daar samen met haar zoontje, Theo. De ontvangst is hartelijk en de gesprekken boeiend. Grootvader Michael was hoofd van een school voor osteopathie en heeft zich ingezet om deze manuele therapie in Frankrijk erkenning te laten vinden. Grootmoeder Dany baatte een biowinkel uit.

Iedereen krijgt een kleurrijke tattoo van Line en de bewoners en vrienden komen nu één voor één toe. Zo maken we kennis met Nikki, Carine, Gitan en Marc, een uitgeweken Belg. We bereiden samen een maaltijd en genieten van het samenzijn en de geanimeerde gesprekken.

We horen dat we zeker niet de enige zijn die een terrein zoeken in de Ariege. Er is veel interesse, niet enkel van mensen met ecologische dromen, maar ook rijke Engelsen, Nederlanders en Belgen die stelselmatig gronden en ruïnes opkopen, veelal als buitenverblijf of om toeristische activiteiten op te starten. Maar er zijn nog steeds vrije (en goedkope) terreinen en één mogelijkheid om ze te vinden, zijn de contacten met lokale mensen die ons verder helpen. Indien we niks vinden voor we terugkeren naar Vlaanderen, dan is hier komen wonen een mogelijke goede volgende stap (eventueel eerst voorlopig in een yurt, caravan of bij mensen) en dan de streek verder uitkammen en ons ondertussen integreren in de ecogemeenschap die hier heel stevig en uitgebreid is.

We blijven nog een tweede dag in en rond het grote huis. Vooral met Nikki is er direct een mooi zielscontact. Ook zij zoekt een terrein en haar dromen sluiten aan bij onze plannen. We maken samen muziek en praten over wat onze harten verwarmt. Voor Nikki voelt het alsof die drie Vlamingen die zo plots en onverwacht haar leven binnenhuppelen haar echte zielefamilie is.

Dan gaat iedereen werken of boodschappen doen en zijn we plots alleen in het huis. Hier leeft zoveel openheid en gastvrijheid dat ‘vreemdelingen’ volledig vertrouwd worden en opgenomen in het dagelijkse leven. Ik vind het opnieuw een mooi teken: we zijn echt welkom en we worden dadelijk aanvaard, zowel door de mensen als door de streek.

Ik ben ook blij om het grote huis te zien, met electriciteit en warm water, waar muziek speelt en wel 10 matrassen zijn om langskomende vrienden te laten slapen. Het helpt mij om de vele mogelijkheden te blijven onderkennen om hier in Zuid Frankrijk te wonen en leven.

De volgende dag is er een intens gesprek met Nikki. We vragen haar of ze wil uitkijken naar een terrein voor ons. ‘Toevallig’ had ze de dag voordien gehoord van een verlaten hameau mét terrein en nabij een meer, maar er zijn ook andere kopers geïnteresseerd en ze wil er niet teveel over vertellen. We geven haar een knuffel (wat ze duidelijk niet gewend is) en het afscheid (ook met de grootouders) voelt niet als een vaarwel, maar als een spoedig tot weerziens.

We verlaten de hameau en wat later rijden we voorbij het schooltje van Theo. Er was een goed contact met deze ontheemde kleine jongen die al heel wat moeilijke avonturen in zijn korte leven verwerkt heeft. Het is speeltijd en hij staat met een wat verwonderde en melancholische blik doorheen het houten hek onze afscheidwoordjes en gek gezwaai gade te slaan. Het is een blik die recht naar onze ziel gaat en opnieuw de urgentie onderstreept om een totale transformatie aan te brengen in de opvoeding en onderwijssystemen. Een dag later droom ik het volgende.

Ik zit aan tafel samen met familie en vele kenissen. Er zijn ook kinderen. Ik vertel over mijn dromen en ecologische projecten, over het ecodorp waar we bewust in vreugde en respect willen leven, waar we een lichtplek van liefde en harmonie willen creëren. Maar ik word door de volwassenen niet begrepen en zelfs uitgelachen. Ze zien mij als een zwever, een gekke idealist die volledig het noorden kwijt is. Dan komen de kinderen naar mij om afscheid te nemen, want het is bedtijd. Hun glimlach straalt als duizend zonnen en met hun blik fluisteren ze zacht: doe het ! Doe het voor ons.

Het is dezelfde woordeloze blik die Theo ons stuurde. Zijn ziel weet en voelt wie wij zijn en wat we dromen. Wat een mooie opdracht om gehoor te geven aan de roep en smeekbede door ontelbare kinderen gestuurd naar het hart van bewuste mensen. Kinderen van God die recht hebben op geluk, warmte en vrede en gerespecteerd willen worden om de wijze engelen die ze in wezen zijn.

We rijden naar Marc, de geitenboer, om te praten over onze plannen, maar als we toekomen, staat hij klaar om het hooi binnen te halen. We maken een nieuwe afspraak met hem en rijden door naar het vervallen kasteel van St Barthelemy waar de eco organisatie Millespattes bezig is met de restauratie van de ruïne. De ontvangst door Nicolas is hartelijk en opnieuw merken hoe groot de groep mensen wel niet is die de droom in zichzelf levendig houdt om moeder Aarde te helen en overal ‘ruimten van liefde’ te creëren. Nicolas noemt ze oases en het is duidelijk dat we op dezelfde denkfrequentie communiceren. Zelfs zonder woorden of in ons gebrekkig Frans spreken we dezelfde taal.

De verschillende ruimten van liefde, tot leven gewekt door de Goddelijke vonk in ieder van ons, en opgestart door één individu of een groepje gelijkgestemde zielen, zullen als een netwerk de Aarde omspannen, als een zachte deken die wereld en mens zal verlichten en verwarmen. Deze lichtplekken zullen kennis, talent, diensten en goederen delen en elkaar ondersteunen. Elke lichtplaats kan zijn eigen specialiteit ontwikkelen, zoals permacultuur, earthshipbouw, vrije energie,…waarna onderlinge uitwisseling en opleiding kunnen plaatsvinden. Al deze initiatieven en ecodorpjes zullen langzaam navolging krijgen en het leven op Aarde transformeren. Geweldloos en ingrijpend en gevoed vanuit de verbinding met de bron van vreugde en liefde in onszelf, bouwen we zo een hemelplaneet.

Nicolas leidt ons rond op de kasteelsite en vertelt over hun aanpak. Goedkoop en ecologisch de gebouwen herstellen en er een nieuwe bestemming aan geven. Er staan overal tenten van de tijdelijke bewoners en vrijwilligers en ook een leuk leemhuisje trekt onze aandacht. Deze plek is zeker al 5000 jaar bewoond, want er zijn ook de fundamenten van een Gallisch dorp gevonden. We praten nog wat na met Nicolas en wisselen telefoonnummers en email uit. Zoals op zovele andere mooie plaatsen die we ondertussen hebben bezocht, zijn we ook hier steeds welkom om te verblijven en mee te helpen met hun project.

Het wordt inderdaad steeds duidelijker dat er een snel groeiende groep bewuste mensen overal op Aarde ecologische en sociale initiatieven opstarten. Deze krachtige impuls vanuit de basis, vanuit het volk, zal ook politieke leiders en officiële instanties bereiken en hun soms starre houding versoepelen en hun toekomstvisie transformeren. Nicolas vertelde bvb. dat de architect van Frankrijk (die zijn goedkeuring moet geven i.v.m. alles wat het Franse patrimonium betreft) helemaal in de wolken was met de ecologische restauratieplannen van Millepattes.

En ondertussen worden er earthships gebouwd, en nieuwetijds pedagogieën ontwikkeld, en permacultuur cursussen gegeven, er rijden auto’s op water, en vrije energie oplossingen bestaan, en nog zoveel meer..En de droom van Anastasia leeft in het hart van steeds meer mensen.

Het mondiale bewustzijn verandert, voortdurend gevoed door steeds meer menselijke zielen die wakker worden en zich herinneren wie ze zijn en welke onbegrensde scheppingskracht in hen leeft.

S’avonds slapen we aan een mooi stuwmeer en de volgende dag rijden we naar de gezellige hippiemarkt van St Girons. Marc verkoopt er zijn lekkere geitekaasjes en hij nodigt ons uit om hem thuis op te zoeken. Dat doen we dan ook en in de late namiddag komen we aan in Laborie, waar hij woont. Jan helpt om de geiten te melken, wat echt heel vlotjes verloopt, en later kijken we vol belangstelling toe hoe de artisanale kaasjes worden gemaakt.

We genieten samen van de gezellige en heerlijke curryschotel door onze keukenprinses Line op tafel getoverd en Marc vertelt over het dagelijkse leven als geitenboer in de Ariege. Ook hier opnieuw een ongelofelijke gastvrijheid en vertrouwen. Zijn huis is een open huis waar elke vreemdeling welkom is.

De volgende dag is het 9 – 9 – 9 en dat, lieve kijkbuiskinderen, is een heel ander verhaal !

Wordt vervolgd.

Glenn

2007-09-08T16:55:00.000+02:00

4 september: de Ariege

Vandaag ben ik 50 dagen op ontdekkingstocht en ook 51 jaar geworden.
We zitten nog altijd in de Ariege en bezoeken verschillende officiële instanties in Foix. Zoals onder meer Safer (waar ons niks concreets wordt aangeboden, we hebben er wel onze wensen en coördinaten achter gelaten) en ook het bureau der domeinen. Vroeger kon je daar terecht voor goedkope terreinen (meestal stukken grond waarvan de verplichte taxen en belastingen niet worden betaald en dan in beslag worden genomen en te koop aangeboden). Nu blijkt dat we deze terreinen moeten opvragen bij lokale gemeentebesturen en burgemeesters. De mogelijkheid zit erin dat we dit gaan doen voor Massat en St Girons, 2 leuke en typische

gemeenten uit de Ariege.
Wel, goed, de Ariege dus.
Prachtige Pyreneën met glorieuze bergpieken; groene, diepe valleien doorsneden door helder kabbelende rivieren; vele weergaloze bossen met krachtige en oude bomen; ontelbare rotsen, menhirs en grotten wellicht stammend uit het tijdperk van Atlantis of zelfs Lemurië en overal water, bronnetjes, beekjes. Kortom leven, overvloed en schoonheid. De valleien en heuvels zijn bezaaid met alleenstaande huisjes en lieflij.ke dorpjes, soms maar 1 straat groot. De mensen zijn vriendelijk en wat eigenzinnig. Er heerst een zalige sfeer van vrijheid, openheid, tolerantie en liefde. Dit zal deels te danken zijn aan de energie eigen aan een grensgebied (de Ariege grenst aan Spanje) en deels aan de verschillende emigratiegolven van hippies die hier sinds de jaren zestig zijn neergestreken. Dit viel nog het meeste op tijdens de zaterdagmarkt in St Girons. Tientallen kraampjes met hippiespulletjes en zelfgemaakte producten. Het leek op een reis terug naar de flower power periode. Ik voelde mij wel direct thuis en nu we reeds enkele valleien bezocht hebben, is het duidelijk dat de Ariege mijn hart gestolen heeft. Dit departement heeft een heel hoog Tolkien gehalte. Er zijn hobbitgebieden en wouden die aan midden-aarde herinneren; er zijn elfenplekjes en kaboutergrotten en de natuur is overweldigend en sprookjesachtig mooi.
Nabij Massat bezoeken we Patrice en Barbara die meer dan 20 jaar geleden al kozen voor een leven in eenvoud en midden de ongerepte natuur. Ze beheren 20 ha waaronder een grote groententuin, weiden voor koeien en paarden en wat bos voor het hout. Een deel van de zelfgekweekte groentjes worden verkocht op de lokale markt. Ze vertellen over de vallei en de mensen die er wonen. Het leven op de steile hellingen is heel fysiek en aangezien ze op de noordkant wonen is er ook minder zon. Toch bruist hun tuin van leven en overvloed. We helpen wat met boontjes trekken en klaarmaken om in bokalen te bewaren.

De hele vallei is een soort gemeenschap waar ieder elkander helpt maar toch ook zijn privacy op prijs stelt. De volgende dag bezoeken we de zuidkant waar onder meer een Nederlandse vrouw woont. Ze heet Ineke en ze woont op een prachtige krachtplaats. Ze houdt van de stilte en de natuur hier en vertelt dat het leven in de bergen, ver weg van comfort, luxe en contacten niet voor iedereen is. Je ziel moet dit echt willen.
We wandelen nog een stuk naar boven waar een cabane staat met een helder riviertje naast. Na wat opwarming door de zon wassen we ons in het zuivere maar koude water. Het doet deugd en het laat mij beseffen dat de basisbehoeften om te leven (zoals water en voedsel) gewoon door de natuur worden ingevuld. Het dak boven je hoofd kun je zelf op je eigen tempo bouwen. Sommigen kopen een vervallen schuur met een lap grond erbij en beginnen, soms gedurende jaren, met de renovatie ervan. Sommigen kopen niet, maar beginnen gewoon ergens in een al jaren leegstaand gebouw met verbouwen, leven en werken. En wachten af wat dan gebeurt. Een yurt of caravan neerzetten op een mooi terrein kan ook altijd. Blijkbaar zijn hier nog gebieden, meestal hoog in de bergen, waar je vrij kunt verblijven. Het lukt wel niet altijd. Als er een buur jaloers is en klacht neerlegt, mag je het vergeten. Maar volgens Barbara gebeurt zoiets zelden.
De volgende dag bezoeken we een ander koppel waarvan de man 5 jaar in de bergen heeft gewoond maar nu terug naar een kleine gemeente is verhuisd. Zijn zelf gebrouwen appelsap is de lekkerste die ik ooit gedronken heb. Bij al onze ontmoetingen krijgen we telkens stukjes informatie die ons wat wijzer maken.
Om de nacht door te brengen, stuurt hij ons naar een wondermooie vallei. Aan een bergrivier met malse groene weiden en omringd door bossen, parkeren we de mobi. Een waarlijk schitterende plek. We maken een kampvuur en ik zet mijn tentje op om onder een overdadige sterrenhemel te slapen. Ontelbare lichtjes en ook de melkweg is te zien. We besluiten om hier ook de volgende dag te verblijven. De volgende morgen stappen we een stevige wandeling naar boven de berg op. Eerst met ons drietjes tot aan een waterval, dan ik en Jan tot aan een schuilhut op 1850 meter en dan klim ik nog hoger tot aan een wondermooi bergmeer. De natuur hier is overweldigend en behoort tot het mooiste wat ik

ooit gezien heb.

Er zijn 70 valleien in de Ariege en als die allemaal zo hemels en ongerept zijn dan is het wel duidelijk dat onze vindtocht wellicht hier tot een succesvol einde wil komen. Alles uit onze dromen én de mogelijkheden om deze te realiseren, zijn hier aanwezig. Hoe we dit concreet gaan aanpakken, zien we verschijnen dag na dag, door samen te denken en de mooie contacten met de mensen hier.
Toch blijft een thema waar we vaak samen over denken de lokatie van de plaats voor ons project: Vlaanderen of een mooi stuk natuur in het buitenland. Vlaanderen is sterk vervuild, vol wegen, beton en industrie, de aarde is er uitgeput en verminkt, de rivieren dood, de mensen ziek en vol stress,…Misschien is onze energie van liefde, vreugde en harmonie en onze plannen voor permacultuur, earthships en duurzame energie juist daar het meeste nodig. Misschien is het onze verantwoordelijkheid en opdracht om de rommel en vernietiging die we mee veroorzaakt hebben, te helpen opruimen. Misschien zijn de ‘ruimtes van liefde’ zoals Anastasia die zo mooi noemt, wel het meest dringend nodig in het vermoeide en giftige Vlaanderen. Nu, Vlaanderen biedt wel ontegensprekelijk ook enkele voordelen. We spreken de taal, zijn vertrouwd met de cultuur, vinden makkelijker onze weg doorheen de administratieve papiermolen. Er is ook een grote groep bewust levende mensen die open staan voor onze plannen.
Een mogelijkheid die we zien oplichten, is om 2 plaatsen te creëeren. Eéntje in Vlaanderen, kleinschalig en meer gericht op het organiseren van activiteiten en ook dienend als pilootproject met een voorbeeldfunctie om mensen hier wakker te maken en te laten zien hoe leven in eenvoud en met respect voor al wat leeft in de praktijk gebeurt.
En een ander, meer geïsoleerd, meer in de ongerepte natuur, wellicht in het buitenland, waar het levensritme veel rustiger zal zijn, het contact met de eigen ziel en met natuur veel intenser kan worden en waar mensen tot rust, bezinning en inspiratie kunnen komen.
Leven in vreugde, liefde, verbondenheid, samenwerking, respect,… is wat wij willen en ook nu al doen. En deze mooie en positieve energiën en vibraties beïnvloeden de levende aarde en haar bewoners, van op welke plek we dit bewustzijn ook uitdragen.
Alles is verbonden in éénheid, dit grandioze universum is één, groot levend wezen waar wij mensen als schitterende zonnestralen uitgenodigd worden volledig en in totale vrijheid onszelf te zijn. Verhoog je je eigen bewustzijn door te kiezen voor positieve en vreugdevolle gedachten, dan heeft dit een weerslag op het hele universum. En dit alchemistisch proces speelt zich af in je eigen innerlijk, en manifesteert zich daarna onvermijdelijk in de buitenwereld. Wees het licht en de vreugde die je rond jou wil ervaren. Wees liefde en breng zo steeds meer liefde in de wereld.

De droom die in mijn ziel leeft en weeft bereikt soms onpeilbare dimensies. Hoe mooi zou het zijn deze gekwetste planeet te helen; vervuiling,vernietiging en haat uit te bannen; alle mensen in vrede te laten samenleven; onze kinderen met zeeën van liefde te omringen; ouderen als wijze mensen te eren; volledige vrijheid en echte vreugde te leven; je één te voelen met al wat is en daar zoveel dankbaarheid bij voelen dat je eigen tranen van geluk de parels worden die de schepping haar schoonheid bezorgen.
Onze droom is reëel en wordt waarheid. Er wordt een liefdesplaneet geboren en de dageraad van een nieuwe tijd kondigt zich aan. In volle vertrouwen open ik mijn hart voor dit nieuwe bewustzijn dat uiteindelijk alle slapende mensen zachtjes wakker zal schudden. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben op weg, samen met een in snel tempo groeiende groep mensen. En met iedere gedachte, ieder woord en iedere daad kom ik een stukje dichter bij de creatie van een vrije wereld vol vrede, liefde en harmonie.
En zo is het !

Glenn

2007-09-03T17:39:00.000+02:00

dinsdag 28 augustus 2007

Voila Glenn rijd en dus kan ik wat tijd nemen om gewoon achter in de mobiel te zitten en wat te typen. Even eerst lezen wat Line heeft getypt en dan wat aanvullen.

Bonne Glenn is er dus bij gekomen en we hebben juist onze eerste ernstige babbel gehad die vooral ging over hoe hij dingen wilde en dat het niet steeds zo liep en hoe wij dingen aan pakken. Hij zou dingen meer plannen en doordoen en wij leven en gaan van plek tot plek en komen van alles tegen. Een ander manier van aanpakken dus en we voelden dit maar wisten niet wat het was, we voelden onrust en nu weten we waarom. Er ligt nu een bijgesteld plan voor en we gaan er straks verder over praten. En zo kom ik tegen dat ik het niet zo makkelijk vind om zo maar plots in plannen van anderen te stappen en ik denk dat het goed is zo. Praten kan wel en samen denken ook graag maar dan samen.

Dit is dus nog even kijken hoe dat loopt. Voila nu zitten we in Sint Julia we gaan hier kijken naar een stuk grond dat we van Safer hebben gekregen. Eerst nu water in slaan en papier bij de papier bak doen. Tot straks.

WAUW wat hebben we een mooie plek gezien met heel mooie bomen, met vlakke stukken, gevarieerd en lang zonder veel mensen die er woonden voor een lange periode we hebben een groot stuk van het terrein verkend maar we vonden geen bron, geen water. Er staat een grote ruïne op het terrein van ca 200m², er was ook een wasplaats maar zonder water dus weeral er waren wel everzwijnen op die plaats. We hoorden ze wel maar zagen ze niet. Het was er warm maar onder de bomen was het heerlijk. Er waren veel plaatsen om een prachtig plekje te maken een hoog hobiet gehalte. MAAR geen water.

woensdag 29 augustus 2007

goedemorgen we doen wat Glenn voorstelde nl vroeg vertrekken rond 8 uur en dan stoppen rond 14u en savonds eventueel nog een stuk rijden. Het is hier warm waar we nu rijden en dan is het zo rond de middag wel heel warm. Waar we nu rijden is er water en zijn er veel mensen die wat alternatief leven. We gaan zo meteen langs een plaats met vrienden van Silvie, ze gaf ons het adres en zo kunnen we misschien straks eens wat vragen hoe het hier is om te leven. We hebben gisteren avond samen gedacht. Glenn had eerst gekookt nog toen we aan het rijden waren. Net zoals ik nu doe, typen tijdens het rijden. Nu in elk geval na de maaltijd hebben we samen gedacht en daar kwam wel wat uit nl: we laten Safer weten dat het stuk grond dat ze ons toonden zeer mooie is en dat wat we willen maar dat er water moet bij zijn. Dat we dus vroeger opstaan en tijdens de dag wat tijd nemen om te leven niet heel de tijd rijden dus. We gaan nu richting Spanje naar Huesca als het daar niet te veel is rijden we door naar Astorie en daar is een leefgemeenschap die Escanda heet en die houd een werk week vanaf september. We zetten niet alles vast maar gewoon die dingen die voor de volgende dagen met een optie naar later. Was leuk om dit te doen zo samen denken. We besloten de avond met Anastasia boek vier hoofdstuk twee de schepping … zo mooi en zo een prettige energie.

Even kijken of ik nog dingen kan zeggen van de voorbije dagen. Hmm weer even bij vertellen wat er zojuist is gebeurd. We gingen langs Jecob een vriend van Silvie die we Weris zijn tegen gekomen. Jecob was er niet maar wel zijn vader die bakker is. Hij verelde ons dat we beter over de bergen kunnen gaan bij Lourdes en daar de tunnel nemen of langs Barcelona maar dat is heel toeristisch en dus lieten we dat liever naast ons liggen. Dit geeft ons de mogelijkheid om toch eerst de ariege te gaan bekijken dus we zijn op weg naar de ariege en dan naar spanje en dan terug en dan hebben we een heel mooie tocht gedaan. We kregen van de vader van Jecob veel brood en dus gaan we nu ontbijten met brood vandaag.

Uw reporter ter plaatse.

Jan

donderdag 30 augustus 2007

Weer een dag later en hier zijn we in Lavanet. Gisteren reden we door Puivert en gingen nog eens naar de mensen van het pension. We spraken met hen en ze vertelden dat het domein nog steeds niet verkocht is en dat de bron zo goed als geen water geeft. Tjé je zal maar een stuk grond kopen met allerlei plannen en nadien merken dat er geen water meer is. Jeetje, dat is iets dat hier vaak gebeurd op dit moment een bron die plots geen of nog heel weinig water geeft.

Zou het kunnen dat ook hier de vruchten geplukt worden van een lang en ondoordachte manier van leven?

Hoe vaker ik Anastasia lees hoe vaker ik inderdaad dat gevoel krijg. Niet omwille van de veroordeling zij zou zeggen maar wel omdat ik de trillingen voel die zij zegt via het boek en dat die van zo een prachtige, eerlijke, al éénzijnde toestand, met oprechte gedachten. De woorden gesproken uit de mond van Anastatia

Weerklinkt een eerlijke gedachte van een liefdevolle wereld

Die voor haar al helemaal zo is

En steeds groter wordt

Waar ze iedereen toe uitnodigt steeds weer

In vreugde en lichte gedachten

Stap mee in deze echte wereld

En laat je dogma wereld achter je

Kom kom en zie voor het eerst van je leven

Hoe volmaakt het levend universum,

De levende aarde

Gods creatie is

En ik herken mijzelf daar in

En voel mij thuis

Dus we gaan nu naar de ariege-streek en kijken of we daar nog leuke mooie dingen tegen komen en dan gaan we naar Spanje door de tunnel van Bielsa. Kijken eerst in Huesca en dan naar het noorden van Spanje.

Gisteren hebben we een siesta genomen van 2 tot 5 tijdens de warmste uren van de dag aan een meer. We hebben gezwommen en genoten van de zon de boeken en wat gepraat. Dan dus op weg gegaan naar Puivert en een beetje verder geslapen.Glenn en Line kookten en ik reed nog een stukje.

Vandaag gaan we iemand opzoeken waar we het adres van Arthur kregen maar hij is niet thuis dus we zien wel of we bij hem geraken of niet.

Nog even bijvullen van de vorige dagen:

-Fourtou is een dorpje in de bergen van de Aude we kwamen daar door een adres dat we van Sylvi kregen. We gingen op zoek naar Jecob en vonden vele mensen waar mee in gesprek raakten. Ze vertelden ons dat er veel mensen in dat dorp leven die heel goed overeenkomen. Er is veel spiritualiteit in het dorp en zelfs een centrum van boeddhisten. Zo leven mensen dus in een dorp op een zeer mooie manier samen.

-We hoorden dat in de Spanje een heel ander klimaat heerst. De bergen houden de regen tegen en die valt er uit aan de kant van Frankrijk. De Spaanse kant is dus veel droger.

-We ontdekten de voorbije dagen ook dat een siesta hier een goed idee kan zijn om de warmste momenten van de dag door te komen.

maandag 3 september 2007

Ik ben al een paar dagen bezig met de school en het onderwijs waar we onze kinderen aan blootstellen. Hoe opener dat ik ernaar kijk hoe meer ik mijzelf de vraag stel wat leren we hen eigenlijk? En willen we dat? Het antwoord komt dan vrij snel we leren hen dat wat we denken dat ze nodig hebben in een wereld van haat, strijd, concurrentie, overleven, competitie, … En telkens hoor ik de reden omdat de wereld nu eenmaal zo is. Hoe opener ik kijk hoe meer ik zie dat de wereld niet zo is. Dat de wereld alleen zo is als je er zo naar hebt leren kijken en dan kom ik weer bij onderwijs uit. Voor wie is het zo belangrijk dat kinderen zo snel mogelijk in die manier van denken geraken en zo weer een generatie verder dat systeem verder gezet wordt? Zij leren het weer aan aan hun kinderen en zo steeds verder. We denken niet verder na dan dat het niet anders kan … behalve als anderen die anders leven ons vragen stellen en vertellen hoe zij leven. Dan pas merken we dat het wel degelijk anders kan. Maar elk referentiekader mankeert want al wat we leerden en aannamen als realiteit is plots anders. Onze realiteit is plots niet meer wat het was voordien we voelen een jubel in ons openbreken de zon die even door de wolken schijnt en dan komen er weer zorgen of vragen en het sprankje geraakt onder gesneeuwd. Neen toch niet helemaal elk sprankje elk moment is misschien onzichtbaar maar het is er en blijft er. Het is gelijk een zaadje dat in het donker is geplant, een herinnering die nooit meer dood gaat en soms heel lang kan liggen wachten maar op een moment begint hij te kiemen. En veranderd je leven.

Zo is het bij mij elk geval vooral nu ik Anastasia lees en mijn ervaring met de Sudbury school verleden jaar en zoveel meer ervaringen die al ooit had. Ze ontkiemen nu ze zijn sterk geworden en geworteld in realiteit. Realiteit die zegt er bestaat alleen maar liefde en al de rest is ilusie. En die liefde is niet wat ons aangeleerd is neen integendeel liefde is alwetend, al-één en zo volledig. Het toont dat trouwens ook aan, je moet alleen maar uit de aangeleerde dogmas stappen. Zo zie ik, lees ik een waarheid die zacht en volledig is. Ik lees van een school in rusland Sjetenin school waar kinderen liefde leren neen niet zoals wij dat kennen leren. Het gewoon toelaten en waar hun verstandelijke vermogens zich veel sneller ontwikellen dan bij ons en vollediger. Er is een plaats waar we een zijn en dus wat iemand ooit gedacht of geleerd heeft ook voor iedereen anders toegankelijk is. De kinderen op deze school maken daar gebruik van maar die plaats kan je alleen bereiken vanuit liefde, delen, al een zijn. Zij passen dat toe en hebben zeer mooie resultaten.

Mijn hart springt op en zegt ja dat is wat ik wil en steeds al gewild heb. Ik wil kinderen in liefde laten leven en zo veel heler laten dan wat het klassieke school systeem er van maakt. En zo sprak ik deze morgen de volgende woorden: Ik zie de kinderen uit de banken komen naar de juffen en meesters overal ter wereld en zeggen : laat ons samen leren in liefde, laat ons samen leren over de natuur laat al je dogmas varen en laat het ons samen doen maak jezelf en iedereen gelukkig. Het kind in jou weet dit al en heeft het altijd al geweten. Volwasennen laat je kind spreken, het is het nooit vergeten wat nadien niet meer mocht laat het spreken en het weet en heeft steeds al geweten en is nooit vergeten het mocht alleen niet meer praten. Laat ons wakker worden en zien dat de hel niet moet en dat we op een prachtige levende aarde wonen. Wordt wakker de oude wezens zingen ons wakker en tonen ons de nieuwe aarde. De trillingen van de geluiden worden hoger en vertellen over een hemel op aarde. Wordt wakker uit je nachtmerrie van angst het zullen de kinderen zijn die het je tonen.

Ik zal hieraan meedoen want hiervoor wil ik leven.

Jan

2007-08-28T12:35:00.000+02:00

Bij Carapa Woont ook Fabienne, een echte sjamane in mijn gevoel! Zij is bezig een huisje te bouwen in het rond met materialen die ze allemaal in zelf in de natuur vindt! De bomen is ze zelf met een aantal mensen gaan halen in het bos, de muren worden opgemaakt uit stro en de leem wordt eigenhandig gezocht, gezeefd en gemengd met water en stro. Samen met haar heb ik de hele namiddag stro gehakt in kleine stukjes, ondertussen zongen we samen en plots kwamen er allerlei dierengeluiden aan te pas… we hebben het stro bevrijd, wauw wat een mooie ervaring! En ondertussen was Jan met twee anderen aarde gaan zoeken en zeven om de leem te maken. Daarna hebben dan mee helpen lemen met die prachtige aarde en gehakte stro. Het is een huisje met veel leven en liefde! Wat een ander bewustzijn ervaar je daar!

woensdag 22 augustus 2007

strakst halen we Glenn op in Béziers. Hij heeft samen met Bart en Annelies Santiago De Compostella gestapt. Spijtig dat we Bart en Annelies niet zullen zien, ma dat zal voor later zijn. Ik ben benieuwd naar de verhalen van hun tocht!

We zijn door de Cevenne gekruist en mooie natuurplaatsen tegengekomen, maar in de immo was het allemaal zeer duur, behalve een gebied van 7,5ha voor te jagen stond te koop voor 16500€ wat een verschil! Maar hierop zou geen waterbron zijn.

Deze vindtocht is waarlijk ook een tocht in mezelf! Ik ben mijn spoken en kleine denken weer eens tegengekomen, waarom is dit soms zo aanwezig? Misschien is de confrontatie wel groot om mensen tegen te komen die reeds leven dichtbij en samen met de natuur… dit geeft reactie in mij. Dankbaar ben ik dat ik het mag tegenkomen en erover ben beginnen praten! Dan wordt het duidelijker en kan ik het eerder waarnemen dan er volledig in te staans.

Het leven bied zoveel schoonheid en perfectie, waarvan ook ik deel ben en ik kies ervoor om ook dit tenvolle te zien in mezelf. Wij zijn waarlijk een gelijke van God, een scheppende creator hier op aarde met alle mogelijkheden aanwezig, het doet soms pijn om te ervaren hoe krachtig en vrij we eigenlijk wel zijn, en dit wordt vanaf je geboorte je beetje bij beetje afgenomen. Maar nu is het tijd dat ieder zijn eigen ruimte van liefde creeërt en voor de komende kinderen, meesters op aarde! Ik wil leven in een mooie wereld waar het leven en alle liefde tenvolle wordt erkend, ook in alle mensen.

De natuur is waarlijk wonderlijk en dat mag ik iedere dag opnieuw waarnemen!

2007-08-20T13:41:00.000+02:00

zondag 19 augustus 2007

:o wat is er nu weeral allemaal gebeurd wauw. We gingen zo maar langs een immobielen kantoor omdat we door een klein dorpje reden en plots een kantoortje zagen en voorde leute eens gingen kijken. Zo kwamen we op een oude molen die te koop stond met wat grond er rond. Ik had een tijd geleden gedroomd dat ik op een oude molen woonde en daar graan maalde. Line en water dat is al langer heel goed die combinatie dus we gingen naar daar en vroegen aan het immo kantoor om ons terug te bellen. In het donker reden we door gigantisch kleine wegjes en Line maakte een afspraak met Bart en Glenn om achter te komen en een deeltje samen te reizen. De volgende dag rijd ik op een van die kleine wegjes tegen een muur met de zijkant van de mobie, deur stuk en twee ramen en de zijspiegel.

Ja dat was schrikken! We reden nog een stuk verder, want we waren op zoektocht naar de oude molen die te koop stond. Even later stopten we en viel alles even stil, het gebeuren van het accidentje raakten ons veel dieper dan we in eerste instantie wilden voelen… en begonnen te praten…

De molen was gelegen op een vrij ruw terrein met stijle hellingen er was wel een prachtige rivier met watervalletjes aanwezig met mooi zuiver water, was ook afgelegen. We praatten wat met die mevrouw en het was omwille van een scheiding dat de molen verkocht moest worden. Maar dus blijkbaar was hij juist verkocht, gemakkelijk op deze manier weten we dat het niet voor ons is! En hup daarna terug naar het immo kantoor in ‘colette de deze’ en daar bekeken we een aantal mogelijkheden van rond de 250000€ en natuurlijk ook nog duurdere dinges. Jan begon te praten over earthships en permacultuur en de vrouw geraakte er helemaal van in de ban! Plots haalde ze dossiertje uit kast, zoiets dat ze precies niet zo belangrijk vond, maar dat was een terrein van 40ha vol bomen, water en het omvatte de top van berg en er staat ook nog een ruïne op. En dit alles voor 122000€! Zoiets zou perfect kunnen zijn! We maken een afspraak voor sanderdaags en zij neemt contact op de eigenaar. Ze verteld ook dat we ons project moeten voorstellen aan safer, want die beheren dikwijls over de grote terreinen en verdeeld ze onder de landbouwers. Safer kennen we van een vorig domein en het lijkt ons een goed idee om opnieuw een dossier op te maken, met al onze plannen rond earthships en permacultuur, en safer te contacteren.

We rijden die dag verder door richting St-Paul Lacoste en komen savonds toe op het eco-centrum Carapa.

We worden ontvangen door Gabriel die ons met een brede glimlach en veel humor een beetje uitleg geeft. Hij is hier ook op bezoek en zou twee dagen later vertrekken (snik,snik, snik). We slapen heerlijk op de parking van Carapa en de volgende dag komen we de starter tegen Olivië. Hij verteld in rat Frans over de huizen en permacultuur en toont ons de verschillende woningen die er gebouwd zijn. Hij maakt ook duidelijk dat er nog mensen mogen bij komen. Hij heeft het stukgrond gewoon gekregen voor de organisatie Carapa van Jaak, eigenaar van 500 ha en dit ecodorp zeer genegen. Zonder bouwvergunning heeft hij er ecohuizen zelf gebouwd en dat mag want je mag op grond bouwen als het niet groter is dan 20m² en het is niet veel groter elke woning.

Zo vreemd ik had net die dag met Line gepraat over geld en waarom dat voor mij niet klopt dat ik eingenlijk voor ogen heb van een stuk grond te krijgen en er gewoon beheerder van te zijn, mede beheerder eigenlijk samen met de aarde.

2007-08-14T12:08:00.000+02:00

zondag 12 augustus 2007

Jan die weer eens wat schrijft. We zitten momenteel aan een mooie meertje ergens in de Ardeche op de achtergrond hoor ik jongeren gillen in het water en vandaag schijnt de zon.

Gisteren hebben we hier onder sterren beginnen te slapen maar ik kon niet slapen en ging na enkele uren toch maar in de camper slapen. Ik zag vannacht wel 10 vallende sterren waarvan 1 met een heel lange staart ik voelde mij blij en vereerd. Deze morgen dan werd ik wakker met het gevoel van eenheid dat God niet anders kan zijn dan alles. Omdat dat wat hij als niet van zich beschouwt ook zonder zijn aandacht niet kan zijn en niet meer is. En dus ik voelde die eenheid door mij heen stromen en hoe belangrijk mijn gedachten zijn, mijn gevoelens, mijn passie, hoe dat heel het universum telkens weer in beweging zet. Ik kan steeds beter beelden met gevoel beleven helemaal zoals ik ze op dat moment leef. En ik nu zit ik met een vraag: waarom laten wij ons besturen door gehandicapten? Dit is niet als oordeel bedoeld maar gewoon als objectieve vraag. Waarom zeggen we bvb steeds wees toch realistisch tegen iemand die zonder geld wens te leven en zeggen we niet wees realistisch tegen iemand die een fabriek neerpoot die tonnen afval produceren of zelfs die een onderwijs systeem in stand houd waar kinderen slaaf worden gemaakt van wat “onze samenleving”als normaal beschouwt. Bij mij is dat wakker worden iets dat aantoont hoe gigantisch vreugde is.

maandag 13 augustus 2007

Het is goed om weer eens wat bij te praten en te kijken wat er allemaal gebeurd. De tijd gaat snel en er gebeurt veel, zeer veel. Nochtans is er ook veel lichtheid in ons leven steeds meer

Gisteren zagen we dit en dan ga ik vanaf vandaag naar de voorbije gebeurtenissen. Gisteren reden we verder door de ardeche en genoten van de schoonheid vooral van de overweldigende natuur. Zo zagen we rotsmassa’s, bergen steile wegjes waar ik vaak met de mobie net door kon.

We deden een experiment met de brandstof van de mobi. We hoorden van Arthur waar je later van hoort dat je kan rijden met planten olie. Dus we kochten wat liters en deden deze bij de diesel. Van af dat moment rijden we met een mobi die naar frieten geurt. Maar als de mengeling niet goed is dan wil de motor niet starten en zo wie zo is er een hele rookpluim als we starten. Ik denk dus dat we het experiment verder zetten maar er alleen maar olie in doen als we nadien meteen er diesel in doen … en niet te veel want dan verslikt de mobie zich te vaak … en dat is geen gezicht en mijn gezicht staat dan onder het zweet.

Op een moment kwamen we een ruïne tegen en er was geen weg naar toe maar we wilden toch gaan kijken en parkeerden de mobi ergens waar we hem de berg konden laten afrollen om weer te starten en toen trokken we over de draden naar die ruïne. Veel rotsen en wat materiaal om mee te herbouwen maar we zaten hoog (iets van een 1500 meter) en er was zeer veel toerisme maar we zagen tenminste eens een echte ruïne. De eerste stap was gezet. We reden verder en de mobie startte wonderwel. We genieten van de geuren en vonden planten die heel lekker eetbaar waren. Onderweg praten we verder hoe we onze droom zagen waar we op moesten letten en waar niet op. We beslisten om nog eens iemand te zoeken om ook over deze streek meer te horen en of er verlaten dorpen waren. We kwamen bij drie mensen van Servas uit en de derde telefoon cel werkte. We mochten naar Nicole komen en Line vond dat ze enthousiast klonk en dat was ook zo. Ze hoorden savonds als we aankwamen van onze bedoelingen en sliep pas in om 5uur ‘s morgens want ze wilde zich herinneren waar ze verlaten dorpen had gezien. Dus toen we deze morgen opstonden had ze al heel wat info. Er was een dorp te koop voor 450.000 euro met ca 8 huizen en heel wat hectaren grond. Ze belden en sprak met de buren en gaat dat verder doen als we weg zijn.

Dit is wat we op enkele plaatsen nu al hebben, mensen die voor ons mee uitkijken en ons adressen geven van mensen om mee te gaan praten.

dinsdag 14 augustus 2007

Nog even terug in de tijd. We zijn nog langs Emanuelle en … geweest ook mensen van Servas. We reden eerst fout en kwamen in een dorpje uit van drie vier huizen waar nog een mevrouw leefde en ja dat zagen we meteen zitten. De weg eindigde daar ook en dat leek ons ideaal om op ons zelf te kunnen leven. We praten veel met hen en ze gaven ons het adres van iemand die ze kenden Athur. Hij leeft op zichzelf en onafhankelijk (al vertelde Arthur nadien dat dit toch nog veel geld per maand was, vroeger €200 hij alleen per maand en nu €1500 per maand met drie). We bleven er twee dagen waar van we er een gebruikte om naar het stadje vlakbij te gaan Brioude waar we gingen praten met twee imobielies. Eentje had iets maar dat bleek nadien verkocht te zijn een grote hoeve 40 meter lang en iets van 15 breed en met 2ha 3 en en op 1000 meter hoogte voor €236.000.

Voila tot hier schrijf ik nu want we gaan ons hier klaar maken om te vertrekken en mogen nog eens op de computer van Nicole, tot binnenkort.

2007-08-03T14:19:00.000+02:00

Donderdag 2 augustus 2007
Voila vol met nieuwe info en harten vol liefde zijn we weer verder op route en stoppen we even bij een plaatselijke markt om inkopen te doen. Savonds vinden we een heel mooie stopplaats bij een vijver en we vertellen nog wat aan elkaar over Anastasia, Ramtha en de meesters. Ik ben de boeken van Anastasia aan het lezen en Jan heeft juist de meesters van het verre oosten uit en tis fijn om de overeekomsten te zien en hoe ieder dat op zijn eigen manier beschrijft en leeft. Anastasia is een vrouw die leeft in de siberische bossen buiten de bewoonde wereld. Zij is daar opgegroeid zonder materie, zonder kunstmatige voorwerpen zoals ze het zelf zegt. Zij heeft geen huis, geen auto, draagt geen kleren,… Zij leeft volledig in contact met de natuur en toch heeft zij een enorme kennis over zaken die gebeuren over de hele wereld! Het is echt fantastisch wat voor een bewustzijn een mens eigenlijk kan ontwikkelen en hoeveel wijsheid en kennis er voor handen is voor de mens die wij zo kunnen toelaten… Dit boek is geen SF, het gaat over een vrouw die nu in onze tijd en ruimte leeft!
Enfin, terug verder op weg en we stoppen even in het dorp Louhan om eens wat immobiliënkantoren af te gaan, daar zijn de prijzen meestal hoog en kleine terreinen.
Wat wij belangrijk vinden is:
Een groot terrein ongeveer 5 hectare en mag meer zijn
Een huis om op te knappen
Waterput en/of waterbron
Zuiderhelling
Afgelegen en toch bereikbaar met auto
In de natuur, aan een bos
Waar we ons thuis kunnen voelen
Goedkoop

Op naar het zuiden…

2007-08-03T14:18:00.000+02:00

En daarna verder richting zuiden. We rijden langs de allerkleinste wegjes en komen in allerlei heel kleine dorpjes. Bijna in elk dorpje vind je een wasplaats met stromend drinkbaar bronwater, dan bedenk je toch wel even hoe alles gecommercialiseerd is! Bij ons moet alles via leidingen en buizen en dan daarvoor nog eens belasting betalen… Er is zoveel rijkdom en overvloed aanwezig, zo spontaan vanzelf, dat wij precies niet meer kennen en toch is het zo dichtbij! Ik wilde zelfs de kraan even gaan dichtdraaien, zo als ik goed ben opgevoed om niet te veel water te verspillen, ma daar is geen kraan aan, dat blijft gewoon lopen en is niet te stoppen, das echt levend water!
We spreken af met mensen van servas. Servas (www.servas.be ) is een vredesorganisatie met wereldwijd leden die openstaan voor bezoek, overnachting,.. En zo komen wij terecht bij familie Le Petit in St-Loup de Géanges. Wat een gastvrijheid en een openhartigheid! Zij hadden een heel diner klaar gemaakt met groentjes uit hun tuin en als dessert zelfgemaakte aardbeien-ijs. En al snel was er heel wat om over te praten en lagen de ideeën over leven, opvoeding, school, reizen enz dicht bij elkaar. Wij kregen savonds de sleutels en mochten ons thuisvoelen er was direct vertrouwen, Jean-Paul vertelde dat dit toch normaal is, vertrouwen hebben in elkaar! Hij heeft vroeger zelf een enorme fietstocht gemaakt van bij hem thuis tot in Hongerije. De volgende avond hebben wij gekookt en een lekkere taart met mirabellen en pruimen (reine claude) gemaakt! JP heeft ons heel wat kunnen vertellen over een aantal streken in frankrijk waar het volgens hem goed mogelijk was om te gaan leven zoals we willen, waar het nog niet te duur is en dus goed om eens rond te kijken! Zoals Bresse tussen Dijon en Lyon, het is daar een vrij plat landschap. Daar zijn we ondertussen doorgereden en lijkt ons te veel op den buiten van vlaanderen, er zijn al heel wat oude boerderijen heel mooi opgeknapt en er ligt veel onbewerkt terrein men doet daar minder aan landbouw en de huizen staan eigenlijk niet ver van elkaar. We hadden op internet wel een typisch oude boerderij gevonden om volledig te renoveren met 4 hectare grond aan voor 86000€ We zijn gaan zoeken maar niet gevonden, het voede toch niet als de juiste streek aan. Morvan, zijn kleine bergen tot ongeveer 500 meter, daar kwamen we van en was inderdaad een mooi natuurrijk gebied met mooie plaatsen. Aubrac, tussen Le Puy en Rodez dat is in het Centrale Massive tot een hoogte van 1000 meter en dan is er nog de zwarte bergen aan Milou en Carcasonne. Het was er heel gezellig en openhartig bij de familie Le Petit en bij ons vertrek hebben we nog enkele surpises achtergelaten. Het was een hele warme en hulpzame stopplaats! Zo is het gemakkelijk om in contact te komen met mensen vanuit de streek en zij kunnen ons steeds verderhelpen! Wauw dit zijn mooie cadeaus.

2007-08-03T14:17:00.000+02:00

woensdag 1 augustus 2007
Hellow, hier is line weer online… na een paar dagen van rust en stilstaan, ook werkelijk vanbinnen even stilgestaan en even lastig gehad, konden we terug vertrekken met nieuwe remmen! Ja twas even lastig, allerlei zorgen en storende gedachten in mijn hoofd en me ergeren aan jan… tja waar is dat allemaal toch voor nodig? Ma dan komt het er allemaal uit en krijg ik weer helderheid in mijn hoofd, wat een opluchting! En heb ik weer contact met mezelf en nieuwe inzichten en hoeft er niks meer in de weg te zitten… ben weer volledig aanwezig en besef tevolle wat ik wil creëren en zet het doel duidelijk voor me en zo ga ik verder op vindtocht!
Na Lorien en la ferme du Hayon, staken we de grens over. De grensstreek is werkelijk ook een prachtig gebied met veel natuur en een uitgestrekt gebied dat dun bevolkt is. Maar waar we ook zijn iedere avond vinden we een prachtige plek om de mobi te zetten en te overnachten! Er heerst dan zo’n groot gevoel van vrijheid en heel veel mogelijkheden.
Voorbij Chaumont in Foulain is het centrum ‘Lothlorien’ gelegen. Ik wilde heel graag eens een kijkje nemen, voor jan was het niet echt nodig. Dus ga ik zelf even op verkenning.
Centre Lothlorien, een nederlands initiatief, is een woon- werk –en leefgemeenschap en cursuscentrum. Met als uitgangspunt te leven in harmonie met de natuur en respect voor alls wat leeft, wordt een bijdrage geleverd aan een meer mensgerichte samenleving. Het is een internationale, ecologische en spirituele leefgemeenschap, die elk zoekend mens, iedereen die onderweg is, een helpende hand wil reiken. Wauw wat hebben zijn een prachtige plaats gevonden met een grote rijkdom! Centre Lothlorien is gevestigd op het landgoed Domaine de Moiron met een totale opp van 14 hectare, gelegen aan de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Naast een groene camping waar je voor een schappelijke prijs kan verblijven biedt het centrum nog het volgende:
Het chateau, met gastenkamers, gemeenschapsruimte, eetzaal, keuken, cursusruimten, kantoor en winkel.
Maison du Gardien, mat woonvertrekken voor vaste bewoners en een atelier.
Comobier, een duiventil met klokkentoren en meditatieruimte.
Creatie centrum met atelier, waar ik me wel toe aangetrokken voelde! Maken van je zegel in speksteen, werken met klei, juweeltjes maken,… verder nog ontmoetings- annex spelruimte en in de toekomst komen er nog appartementen bij. Het bosrijke domein biedt een eigen stuwmeer van 2 hectare, een beek, eigen bron, biologische tuin, een boomgaard, een grot, een zeer veel wandelmogelijkheden.
Het centrum biedt een uitgebreid en breed cursus- en activiteitenprogramma. De cursussen zijn gericht op ontwikkeling en groei van het eigen unieke Zelf van elk individu.
Aangezien ik hier onverwachts ben binnengevallen heb ik niet lang met de bewoners kunnen babbelen, maar ik voelde wel hoe mooi en creatief en vanuit het hart zij bezig zijn. Er is trouwens nog plaats voor nieuwe vaste bewoners. Voor mij voelt het aan als een mooi voorbeeld hoe het kan en voel wel dat ik meer gericht ben op zelfvoorzienendheid en een manier van leven waar ik volledig onafhankelijk kan wonen en niet meer gericht ben op geld verdienen. Geld geeft me geen enkele vreugde, warmt of liefde…
Wie zelf eens een kijkje wil nemen: www.centrelothlorien.com

2007-08-03T14:16:00.001+02:00

vrijdag 27 juli 2007

Wat er nog niet van gekomen is is de laatste dagen van de ardennen te vertellen dus dat nu even doen. Vooral naar leefgemeeschap dan. Het voorstel van Weris is om apparte plaatsen te hebben om te wonen en dan regelmatig dingen samen doen of de ene maakt iets voor dandere omdat die daar goed in is. Werner vroeg mij oa om een poort in hout te maken hij smeed en zo doen we al de dingen die we kunnen bij elkaar waardoor we meer kunnen dan alleen. Dit is een formulle die mij heel sterk aan staat en voor mij werkt. Gisteren en vandaag zijn Line en ik er achter gekomen dat lang samen op een kleine plaats soms zeer lastig is en dat we eigen plaats nodig hebben die frequentie specifiek is aan ons zelf. Dus een eigen plaats is echt wel nodig maar voor heel wat werk is het goed om anderen te kunnen aanspreken.
Lorien is dan weer een andere soort van leefgemeenschap die bestaat uit mensen die zich aangesproken voelen en instappen. Ze kopen een deel van het gebouw en leven zo samen. Het gebouw op zich vind ik niet zo eenvoudig, er is veel plaats voor mensen maar het blijft ook wel dicht op elkaar, de ideeën zijn leuk een gezamelijke permacultuur tuin, gemeenschappelijke zaal, slaapplaats voor een 30 tal mensen in een gite. Ik denk dat de lijm zeer sterk moet zijn om dit te laten werken. Ik ken maar een lijm die dit kan liefde onvoorwaardelijk. Dit is wat ik voel voor deze leefgemeenschap zeer veel liefde. Ik zou er moeilijk of zelfs niet kunnen leven. Maar er is nog plaats: een studio, een halve vleugel en een groot stuk in het begin van het domein om bvb een soort van grootwarenhuis te maken of zoiets. We bleven er twee dagen en kregen de laatste dag nog gezelschap van Geert. Contact:
Toen we weer op pad gingen met de bedoeling om Xanne af te zetten en met Geert misschien een dag op te trekken kreeg Xanne contact met Steven die misschien 15km verder was op dat moment. We besloten mee langs daar te gaan en de bende van Steven, Annemie, Loreke, Sam, Lieve, Gerd met zijn vier zonen, … te gaan vervoegen. We gingen naar Virton waar ze op een camping stonden en aten samen. Ook zij kijken of en op welke manier ze kunnen samen wonen. We maakten plannen om de volgende dag naar Ferme de Hayon te gaan. Daar hadden we _-in Weris- van gehoord dat er alleen een boer is die overbleef na dat mensen wilde gaan samen wonen en dat al de anderen weg zijn gegaan. Alleen Lieve en Gerd wilde mee. We gingen kijken en vonden en prachtige boerderij en een zeer mooie omgeving. Ik was meteen verkocht voor de omgeving. De boer was inderdaad gebleven en iedereen anders was weggegaan maar nu keerden ze allen zo ongeveer terug. Ze wonen er met 15 mensen die elk een aparte kamer hebben. Keuken en alle taken worden samen gedaan. Ze zijn naar een evenwicht aan het zoeken dat nog broos is vertelde de mevrouw die ons te woord stond. We kochten er kaas zie briefje en maakten een grote wilde wandeling.

De dag buiten de tijd

2007-07-26T11:33:00.000+02:00

woensdag 25 juli 2007

Dag buiten de tijd en de we wachten op een wisselstuk bij een boer in Heudicourt want gisteren remde de mobie plots niet meer of zo goed als niet meer. Er zijn twee rondellekes stuk die moeten vervangen worden. We wachten dus op die twee stukken en vonden zo een boer waar we de volgende dagen kunnen blijven. Heerlijk

Een dag vol rust en slapen, zo meteen wel nog eens naar het meer wandelen en de wandel nog doen. We doen de was met de hand en praten over het boek dat Line leest: Anastatia wat een eenvoudige gekende werkelijkheid. Bvb over opvoeding: stel vooral vragen en kom zo weinig mogelijk met vele antwoorden af en als je de juiste vragen stelt laat dan alle tijd omdat ze beantwoord zouden worden doe niet belerend en bekijk een kind als een gelijke en zelfs iemand die op sommige vlakken meer weet dan jij. Wat versta ik nu goed dat ik vroeger steeds zegde ik zal het zelf wel doen en als mensen mij vanalles wilde aanleren en dat ik het toch moest aanvaarden riep ik uit: “ ’t zal zijn” we hebben de tijd genomen om leuke dingen te doen bij Line was dat onder andere een taart bakken wat ze nog nooit voordien deed. Hier zie je ze op de foto ook wassen was er die dag bij en ook daar hebben we een foto van zie hier de propere Line aplaus

O ja ik vond ook nog een heel fijn bericht van tabitha dat ik je niet wil onthouden dank je wel tabitha: Hallo Jan,hier Tabitha. Ben aan die kant van frankfrijk niet echt thuis, maar heb hier 2 plekken, voor de rest denk ik dat alles zichzelf wel zal uitwijzen als jullie eenmaal vertrokken zijn! In de Arriege streek (grenzend aan de de Pyreneeën) wonen heel wat alternatieve mensen. Daar in het dorpje Massat tijdens de wekelijkse markt vraag je naar Patrice en barbara (verkopen biogroentjes en hebben veel kinderen). Zij kennen de buurt (weet niet of ze daar nog zijn) anders spreek je maar anderen mensen aan. Verder nog een Belgische man die in de Pyreneeën woont, dichtbij Spanje, maar die soms ook in India is. David van Snik, Clos Des Manes, 66360, Escaro tel: 0033(0)468056088 in ieder geval wens ik jullie veel geluk en plezier, houd jullie wens duidelijk voor ogen maar wees flexibel en dan komen je wel de juist mensen en dingen tegen op de juiste tijd! Veel liefs

We hebben volgende zaken ook nog gevonden: Via Gen: In St Paul lacoste is een leefgemeenschap die Carapa heet, In Dionay is er een die Haneau du furan heet en in montpellier is er een die Paserelle eco heet bij deze staat er dat het educational is. In Spanje zijn er ook enkele van deze leefgemeenschappen die op de site van Gen staan: In La Gomera is er de place of light, in Caceres is er Pasado do ecotopia (de naam is langer maar ik schreef maar een deel op) In Ilisa is er Falcon Blanco en in Artosoilla is er Sella Vida Sostenilile. Wat we nog gaan opzoeken als we weer eens op internet kunnen is Longo May. Ondertussen gaan we contact op nemen met de eerste mensen van Servas als we een werkende telefoon cel vinden.

2007-07-26T11:26:00.000+02:00

Een andere schrijver en dus een andere stijl helemaal frequentie specifiek met mij, Jan dus. De volgende dag namen we afscheid van Veronique en Werner en reden in verspreide slagorde dat wil zeggen: Wannes en Line en een uur voordien Xanne en Jan naar Lorien dat is gelegen in het uiterste zuiden van Belgie dicht bij Luxembourg. We waren er al eens geweest een paar maanden geleden en de vorderingen zijn mooi zichtbaar. Xanne en Jan kwamen laatst aan al waren ze een uur eerder vertrokken, de bewoners Line en Wannes hadden nog maar net geen zoekactie laten starten. Er werd samen gegeten en veel gepraat, Wannes vond meteen aanspraak wat kachels en alternatief leven bertreft en de bewoners nodigden hem uit om te komen mee doen met kachels bouwen. Jan haalde de drums uit en we sloten de avond af met muziek maken en zelfs helemaal op het einde speelde we het grote cote d’or spel en ja hoor Line vond de gouden cacao boon en de tweede jongensten Daniel en Zoë vonden het de max om mee te spelen met nieuwe mensen.
De volgende dag haalde Line de naaimachiene boven en herstelde wat broeken en Jan schuurde wat ramen voor Carina maar vele ramen vielen uit elkaar en steeds was er weer een zoektocht naar een nieuw raam.

Begin juli tot den 18de

2007-07-23T19:54:00.000+02:00

Onze vindtocht

Na een 10-daagse Merchtem retreat om nog even dichtbij tilly (Jans moeder) te blijven, zijn we dus niet naar de stilte meditatie geweest. Achteraf gezien hadden we zo nog wat tijd gevonden om de camper verder in orde te brengen en de reis wat beter voor te bereiden.

Het universum geeft jou toch altijd perfect dat wat je nodig hebt! Zo kon Line het naai-atelier helemaal in orde brengen en Jan kon de technise kant van de Mobie in orde brengen. Er werd dus overtrekken voor de matras gemaakt, kussen overtrekken, gordijnen gekleurd en gebatikt en nadien gestikt. De rust, ruimte en het mooie huis heeft ook deugd gedaan en werkhuis gaf ons alle mogelijkheden om te zagen,…

Wauw het was een perfecte overgang, afscheid van de drukke stad en verwelkomen van de natuur en rust.

Na deze onverwachtse wending zijn we vertrokken op maandag den 16^de. En plotsklaps kon en mocht Xanne mee en zijn we dus met z’n drietjes vertokken!

Ons eerste stopplaats was Weris, waar we ook met Wannes hebben afgepsroken. Daar mochten we kennismaken met Veronique en Werner en hun kindjes Myrdyn en Balthazar en Sylvie en Orion verbleven daar ook. Veronique is vooral bezig met kruiden, aanleg van kruidentuintjes, verwerken van de kruiden en verder ook brood maken, liefde aan de kindjes geven en werner ook natuurlijk,… Werner is precies een manusje vanalles en momenteel bezig met smeden. Ze hebben een prachtige kruidentuin, en een tippy, een woonwagen, zonnevuur (parabool spiegel) en willen ook nog een heel groot labyrint in de tuin maken, daar heb je blijkbaar meer dan 7000 steentjes voor nodig… wow Oja en er staat een kippenkot op een meter hoogte in de tuin, rarara…

Je kan er ook verblijven en je kan dan ook iets in het gastenboek achterlaten.

Ik heb genoten van de drive die daar was, ieder op z’n eigen manier en tempo, (af en toe zo eens op warcraft) maar er is precies altijd wel heel wat in beweging! Fijn om zo welkom te zijn en te zien hoe zij daar leven! En plots was het duidelijk waarom ik het naaimachine mee wou hebben, samen met Vee en Xanne hebben we lekker creatief geweest.

Dan bezoekje aan Marco en Elisa. Marco woont ook in Weris en toonde ons zijn terrein en hebben onder een zalige wilde kastanje boom gezeten, magische plek. We hebben wat gebabbeld en Elisa nam Xanne en mij graag mee op speeltocht. Elisa vertelde me dat ze me herkende van een vorige keer, toch was het de eerste keer dat ik daar kwam! Er was precies plots een sterke verbinding en liefde aanwezig, want knuffels en kusjes kreeg ik met de vleet…

Volgende keer meer over leefgemeenschap Lorien, Ferme de Hayon en de eerste dagen in Frankrijk!